Abstrakt

Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na problem odstępowania od nakładania administracyjnych kar pieniężnych za naruszenia z ustawy z 6.9.2001 r. o transporcie drogowym. Bliższe przyjrzenie się temu zagadnieniu jest uzasadnione z uwagi na dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że przesłanki wyłączające odpowiedzialność wskazane w art. 92b i 92c TransDrogU stanowią rozwiązanie tożsame z odstąpieniem od nałożenia kary. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest niemożność stosowania w odniesieniu do deliktów administracyjnych z TransDrogU, ogólnych przesłanek odstąpienia od nałożenia kary, wskazanych w art. 189f KPA, a to za sprawą brzmienia art. 189a § 2 KPA, który stanowi, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów KPA w tym zakresie nie stosuje się. W mojej ocenie, pogląd zrównujący przesłanki wyłączające odpowiedzialność z przesłankami odstąpienia od nałożenia kary, jest w sposób oczywisty błędny, co jednak z uwagi na liczbę orzeczeń, w których został powtórzony, wymaga wyjaśnienia.