Abstract

Nowa technologia staje się współcześnie coraz powszechniej wykorzystywana, a przez to następuje jej komercjalizacja. Dynamiczny rozwój technologii stawia przed współczesną nauką prawa coraz to nowe wyzwania. Niezbędna jest zatem analiza obowiązującego w tym zakresie stanu prawnego pod kątem oceny, które regulacje mogłyby ewentualne mieć zastosowanie do prawa nowych technologii, a także określenie zakresu potrzeby zmian legislacyjnych. Z uwagi na fakt, że coraz częściej zawierane są tzw. smart kontrakty, w niniejszym artykule przeanalizowana została tematyka związana z ich kwalifikacją prawną i konsekwencje wdrożenia tej technologii przez strony stosunku prawnego. W szczególności dokonano próby odpowiedzi na pytanie, czy inteligentne umowy mogą być porównywane z tradycyjnymi umowami i czy mogą funkcjonować w obrocie prawnym.

A smart contract as an agreement

The new technology is becoming more and more widely used today and thus becomes commercialised. The dynamic development of technology poses new challenges to the contemporary science of law. It is, therefore, necessary to analyse the current state of law in order to assess which regulations could possibly apply to the law of new technologies, and to determine the extent of the need for legislative changes. In view of the fact that smart contracts are concluded more and more often, we have analysed the subject of their legal qualification and the consequences of the implementation of this technology by the parties to a legal relationship. In particular, an attempt has been made to answer the question whether smart contracts can be compared with traditional contracts and whether they can function as legal transactions.