Abstrakt

Problematyka wynagrodzenia należnego twórcy za korzystanie z wynalazku, wzoru użytkowego oraz wzoru przemysłowego zakorzenionego w art. 8 ust. 1 pkt 2 i art. 22 PrWłPrzem doczekała się licznych opracowań w literaturze, w tym o charakterze monograficznym. Celem niniejszego artykułu nie jest kolejne kompleksowe omówienie podstawowych zagadnień łączących się wynagrodzeniem twórcy wynalazku, jak choćby charakter prawa do wynagrodzenia, ustalenie wysokości wynagrodzenia, w tym pojęcia słusznej proporcji i korzyści osiąganych z wynalazku, oraz sposobów jego wypłaty. Niniejszy artykuł podyktowany jest chęcią zwrócenia uwagi na wybrane kwestie, które w dotychczasowych wypowiedziach doktryny bądź zostały jedynie zasygnalizowane, bądź co do których występują daleko idące rozbieżności. Dwie z nich mają charakter zasadniczy, gdyż dotyczą przesłanek powstania prawa do wynagrodzenia, a mianowicie tytułu prawnego przedsiębiorcy do korzystania z wynalazku oraz determinacji momentu właściwego do oceny zdolności patentowej wynalazku w kontekście możliwości przyznania twórcy prawa do wynagrodzenia. Trzecia, ma znaczenie procesowe, gdyż odnosi się do dopuszczalności zwolnienia z kosztów sądowych twórcy dochodzącego dodatkowego wynagrodzenia. Zagadnienia te są kolejno przedmiotem rozważań. Wcześniej jednak, niezbędne jest poczynienie pewnych uwag wprowadzających, które mogą rzutować na dalsze rozważania.