Prawo Nowych Technologii
nr 2/2021
Dopuszczalność drogi sądowej w sprawie o zobowiązanie nadawcy do udzielenia operatorowi zgody na rozprowadzanie programu objętego regulacją must carry/must offer
Autor jest adwokatem specjalizującym się w prawie mediów elektronicznych, Senior Associate w Kancelarii Traple Konarski Podrecki i Wspólnicy.
Abstrakt
Nadawca rozpowszechniający program objęty regulacją must carry/must offer, o której mowa w art. 43 i 43a ustawy z 29.12.1992 r. o radiofonii i telewizji1 nie może odmówić operatorowi rozprowadzającemu program w sieci telekomunikacyjnej zgody na rozprowadzanie tego programu. W sytuacji jednak, gdy nadawca bezpodstawnie odmawia udzielenia takiej zgody, operatorowi powinien przysługiwać efektywny instrument prawny nakierowany na jej wyegzekwowanie. Przewidziana w art. 43a RTVU administracyjna procedura przymuszania nadawcy przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do udostępnienia operatorowi programu może w niektórych przypadkach okazać się bezskuteczna i w rezultacie może nie zagwarantować udzielenia operatorowi zgody na rozprowadzanie programu. Jako remedium postuluje się przyznanie operatorowi prawa do zainicjowania postępowania sądowego w sprawie o zobowiązanie nadawcy do udzielenia zgody na rozprowadzanie programu. Wątpliwości budzi jednak to, czy w sprawie dotyczącej obowiązków must carry/must offer, które uregulowane zostały w akcie z zakresu prawa administracyjnego, przysługuje droga sądowa w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.
Abstract
Admissibility of judicial proceedings in the case for ordering the broadcaster to allow an operator to distribute a programme covered by the ‘must carry’/‘must offer’ rule
The broadcaster distributing a programme covered by the ‘must carry’/‘must offer’ rule, referred to in Art. 43 and 43a of the Broadcasting Act of 29 December 1992, cannot refuse to allow an operator distributing programmes over a telecommunication network to distribute that programme. However, in a situation when the broadcaster without reason refuses to grant such consent, the operator should be able to employ an effective legal instrument aimed at enforcing such consent. The administrative procedure for forcing the broadcaster by the Chairman of the National Broadcasting Council to grant the operator access to the programme, which is laid down in Art. 43a of the Broadcasting Act, may in some cases prove ineffective and as a result may not guarantee that the operator is granted consent for distributing the programme. As a remedy it is postulated the grant the operator the right to initiate civil judicial proceedings for obligating the broadcaster to grant consent for distributing the programme. However, doubts are aroused by the fact whether in a case concerning ‘must carry’/‘must offer’ obligations regulated in an act of administrative law judicial proceedings are allowed within the meaning of the Code of Civil Procedure. In my opinion, the construction of Art. 43.2 of the Broadcasting Act entitles the operator to formulate a civil law claim since a ‘must carry’/‘must offer’ case, i.e. a case the source of which is the must offer duty of the broadcaster, may be classified as a civil case within the meaning of the Code of Civil Procedure.Słowa kluczowe: must carry, must offer, nadawca, operator, droga sądowa, telewizja internetowa, OTTKey words: must carry, must offer, broadcaster, operator, judicial proceedings, online TV, OTT
