Abstrakt

1. W odniesieniu do przesłanki „porozumienia w celu nabywania akcji” wystarczające jest obiektywne stwierdzenie faktu istnienia uzgodnień w tym przedmiocie. Zgodzić się należy, że liczba, zakres, skomplikowany charakter przedsięwzięć podejmowanych na rynku kapitałowym wymagają zawierania mniej lub bardziej sformalizowanych porozumień, które same w sobie nie stanowią zagrożenia, zatem ich uczestnicy mogą zakwestionować zastosowanie do nich sankcji. Do takich będą należały w szczególności umowy doraźne, podejmowane dla osiągnięcia jednorazowego krótkofalowego celu. Jako przykład wymienia się w piśmiennictwie porozumienie w sprawie głosowania w trakcie walnego zgromadzenia. Co do zasady, nie można jednak przyjąć, że cel inwestycyjny oraz indywidualne, niepokrywające się, interesy inwestorów branżowych i finansowych, różnice ekwiwalentnie uzyskanych przez nich praw majątkowych i niemajątkowych wyłączają taką kwalifikację. Umowy inwestycyjne, w tym związane z ofertami prywatnymi, dotyczącymi wyemitowania i obejmowania akcji nowych emisji przez wybranych inwestorów, jako takie nie są wyłączone, przeciwnie mogą być nawet groźniejsze, gdyż doprowadzają do trwałej zmiany akcjonariatu, zmarginalizowania dotychczasowych akcjonariuszy poprzez wprowadzenie większej ich liczby. Fakt, że przynoszą spółce korzyść w postaci dokapitalizowania i poprawy wyników nie ma w takim wypadku istotnego znaczenia.
2. Umowy inwestycyjne, związane z ofertami prywatnymi dotyczącymi wyemitowania i obejmowania akcji nowych emisji przez wybranych inwestorów, mogą być uznane – także, jeżeli przynoszą spółce korzyść w postaci dokapitalizowania i poprawy wyników – za porozumienia dotyczące nabywania akcji spółki publicznej w rozumieniu art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy z 29.7.2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (t. jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1382 ze zm.).
Wyrok SN z 16.9.2016 r., IV CSK 748/15, Legalis