Abstrakt

Przedawnienie roszczeń w prawie znaków towarowych jest jedną z najważniejszych instytucji, kształtujących zakres ochrony tych praw na dobrach niematerialnych. Jest to zarazem jedno z najbardziej kontrowersyjnych zagadnień, z jakimi przyszło się zmierzyć polskiej doktrynie i judykaturze. Zasadniczo bezsporne pozostaje jedynie to, że kwestia ta jest sporna. Poza tym, wspólnym ustaleniem, poszczególni autorzy (jak też składy orzekające) prezentowali dotychczas odmienne sposoby interpretacji przepisów prawa polskiego, odnoszących się do wspomnianej instytucji. Sytuacja ta komplikuje się jeszcze bardziej, jeśli uwzględnić, że Polska – jako kraj członkowski Unii Europejskiej – zobowiązana jest stosować obligatoryjne normy prawa wspólnotowego, przyznając im pierwszeństwo nad prawem krajowym oraz interpretując je w sposób zbieżny z wiążącą wykładnią Trybunału Sprawiedliwości. W niniejszym artykule w pierwszej kolejności zasygnalizowano odmienność instytucji przedawnienia roszczeń na tle innych postaci dawności (w szczególności zarzutu venire contra factum proprium). Następnie zostały przedstawione poglądy wyrażane dotychczas w krajowej judykaturze i literaturze przedmiotu na temat instytucji przedawnienia roszczenia o zaniechanie naruszeń w prawie znaków towarowych. Autorka rozważa ich aktualność w świetle przepisów prawa wspólnotowego oraz wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Budejovicky Budvar, narodni podnik przeciwko Anheuser-Busch Inc. Wskazuje również możliwy wpływ wspomnianego orzeczenia dla dalszych losów przedmiotowej instytucji w prawie krajowym oraz ewentualne kontrowersje, które mogą skłaniać do adresowania pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości.