Abstract

Jednym ze skutków ogłoszenia upadłości, który wpływa na postępowanie egzekucyjne, jest określony w art. 146 ust. 2 ustawy z 28.2.2003 r. – Prawo upadłościowe obowiązek przelania przez komornika sądowego do masy upadłości po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości wszystkich sum uzyskanych i jeszcze niewydanych w zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym. Sporny jest zakres tego obowiązku. Autor artykułu wysuwa tezę, że sposób zaspokojenia kosztów komorniczych może się różnić w zależności od etapu, na jakim zakończono czynności egzekucyjne. Jeżeli postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu i umorzeniu na skutek ogłoszenia upadłości i żadne czynności egzekucyjne nie mogą być już wobec tego podejmowane, koszty komornicze związane z czynnościami egzekucyjnymi sprzed ogłoszenia upadłości zaspokajane są najczęściej w drodze podziału funduszów masy upadłości. Wyjątek jednak zachodzi wtedy, gdy do czasu ogłoszenia upadłości koszty komornicze zostały prawomocnie rozliczone i pobrane na mocy wydanego przed sporządzeniem planu podziału postanowienia o ustaleniu kosztów postępowania egzekucyjnego albo gdy na mocy stosownego postanowienia została rozliczona opłata egzekucyjna.

Jeżeli natomiast egzekucja toczy się z nieruchomości, a przed ogłoszeniem upadłości udzielono prawomocnego przybicia, co wiąże się z możliwością przysądzenia własności nieruchomości po ogłoszeniu upadłości, koszty komornicze mogą zostać zaspokojone w podobny sposób co koszty postępowania upadłościowego, tj. wprost ze środków masy upadłości lub z sum uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości obciążonej, bez konieczności dokonywania ich podziału. W tej sytuacji zasadne jest, aby koszty komornicze korzystały z podobnego pierwszeństwa co koszty likwidacji w postępowaniu upadłościowym, ponieważ dokończenie egzekucji nieruchomości odbywa się na rachunek masy upadłości.

Covering the costs of a court bailiff under bankruptcy proceedings

One of the consequences of a declaration of bankruptcy which affects enforcement proceedings is, inter alia, the duty of a court bailiff to transfer to the bankruptcy estate, after the decision to declare bankruptcy becomes final, all sums enforced and not yet spent under suspended enforcement proceedings, which is laid down in Art. 146.2 of the Bankruptcy Act of 28 February 2003. The extent of this duty is disputable. The author of the articles suggests that how bailiff’s costs are covered may differ depending on the phase at which enforcement has been ended. If enforcement is suspended and discontinued as a result of the declaration of bankruptcy and thus no actions may be taken against it, bailiff’s costs relating to enforcement measures before the declaration of bankruptcy are in most cases covered by distribution of estate funds. An exception occurs when before the declaration of bankruptcy bailiff’s costs have been finally settled and collected under the decision on setting enforcement costs issued before a distribution plan was prepared or when the enforcement fee has been settled under a relevant decision.

However, if enforcement is carried out against real property and a valid bid was accepted before the declaration of bankruptcy which is connected with the possibility of awarding ownership of the property after the declaration of bankruptcy, bailiff’s costs may be covered in a similar manner as the costs of insolvency proceedings, i.e. directly from the assets of the bankruptcy estate or the amount obtained from the sale of the charged property without the need to distribute them. In this situation it is justified that bailiff’s costs enjoy the same priority as the costs of liquidation under insolvency proceedings since the finalisation of enforcement against real property is done on account of the bankruptcy estate.