Pactum de non petendo a kompetencja zaskarżalności roszczenia

Studia Prawa Prywatnego | 01/2022
DOI: 10.32027/SPP.22.1.3
Edyta Hadrowicz
Pactum de non petendo a kompetencja zaskarżalności roszczenia

Streszczenie Niniejszy artykuł stanowi próbę analizy zagadnienia instytucji pactum de non petendo w kontekście kompetencji wierzyciela do zaskarżalności roszczenia. Zakreślone powyżej spektrum rozważań wykładać należy zarówno przez pryzmat prawa cywilnego materialnego, jak i procesowego. Już wstępnie oceniając tę problematykę, wyartykułowania wymaga, że przykład pactum de non petendo ma o tyle istotne znaczenie, iż stawia zasadne pytanie, czy w drodze umowy można osiągnąć skutek, który nie jest przewidziany w ustawie, jakim jest uchylenie zasady zaskarżalności roszczenia. I kolejne, czy wierzyciel – wbrew umownemu zobowiązaniu – może wystąpić z roszczeniem przeciwko dłużnikowi, a zatem czy zarzut z pactum de non petendo (exceptio pacti) spowoduje w takim wypadku oddalenie powództwa przez sąd jako merytorycznie niezasadnego. Odpowiedź na te pytania wiąże się paradoksalnie z określonym podejściem do problematyki pactum de non petendo w kontekście dopuszczalności umownego kreowania zobowiązań naturalnych – co uzasadnia zajęcie stanowiska.