Nowelizacja ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym w Polsce w kontekście wzorcowej regulacji Banku Światowego dotyczącej współpracy publiczno-prywatnej

Prawo Zamówień Publicznych | 02/2018
DOI: 10.32027/PZP.18.2.3
Michał Kania

Wprowadzenie  1. Partnerstwo publiczno-prywatne wskazywane jest po raz kolejny jako kluczowy instrument rozwoju infrastruktury publicznej. Powyższa tendencja jest obserwowana zarówno w skali lokalnej, jak i globalnej. W Polsce PPP1 przeżywa swoją kolejną młodość. Po nieudanym początku z lat 2005–2008 i względnie dynamicznym rozwoju w latach 2009–2017 podjęta zostaje obecnie kolejna próba ożywienia tej szeroko wykorzystywanej na świecie metody realizacji zadań publicznych. Podstawami nowej regulacji PPP w Polsce są: uchwała Nr 116/2017 Rady Ministrów z 26.7.2017 r. pt. „Polityka rządu w zakresie rozwoju partnerstwa publiczno-prywatnego”2 oraz uchwalona w jej następstwie ustawa nowelizująca dotychczasową ustawę o partnerstwie publiczno-prywatnym z 19.12.2008 r.3. 2. Jednocześnie w czerwcu 2018 r. ukazał się kolejny raport Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju4 na temat stanu PPP na świecie5. W raporcie z 2018 r. dokonano analizy regulacji PPP w 135 krajach. Na szczególną uwagę zasługują zdaniem autora wskazówki, jakie na tej bazie Bank Światowy sformułował w kontekście należycie3 funkcjonującego PPP. W niniejszym opracowaniu analizie poddana zostanie relacja pomiędzy zaleceniami Banku Światowego z 2018 r. a regulacją przyjętą w ustawie nowelizacyjnej w krajowym porządku prawnym. 3. Celem niniejszego artykułu jest zatem odpowiedź na pytanie o stan regulacji prawnej dotyczącej PPP w Polsce. Ponadto istotne będzie udzielenie odpowiedzi na pytanie, jakie kroki powinny zostać podjęte w celu faktycznego ożywienia rynku PPP w Polsce oraz jakie powinny zostać spełnione warunki, aby projekty PPP charakteryzowały się odpowiednim wysokim poziomem ich realizacji. Przyjmuje się bowiem, że sama regulacja prawna nie gwarantuje jeszcze należytego funkcjonowania przewidzianych w niej instytucji. Potrzebne są dodatkowe działania, które spowodują faktyczne ożywienie rynku PPP w Polsce.Kilka uwag o nowelizacji ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym 1. Rozwój infrastruktury publicznej wymaga wykorzystywania partnerstwa publiczno-prywatnego. PPP jest konieczne do osiągnięcia wskazanego celu, zarówno jako mechanizm finansowania realizacji zadań publicznych, jak i jako metoda gwarantująca wysoką jakość oraz dostępność ich realizacji. Powyższe stwierdzenie w kontekście Polski nabiera szczególnego znaczenia w związku z wyczerpywaniem się środków pomocowych dedykowanych rozwojowi infrastruktury publicznej. Rozwój infrastruktury publicznej powinien uwzględniać rozwiązania proinnowacyjne, proekologiczne i prospołeczne, o których mowa w Komunikacie Komisji Europejskiej z 3.3.2010 r. „Europa 2020. Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu”. Na podobne aspekty rozwoju zrównoważonej infrastruktury publicznej zwraca się uwagę w dokumentach Organizacji Narodów Zjednoczonych6.  2. W załączniku do uchwały nr 116/2017 Rady Ministrów z 26.7.2017 r. pt. „Polityka rządu w zakresie rozwoju partnerstwa publiczno-prywatnego’’7 wskazano m.in. na konieczność intensywnego wykorzystywania PPP w praktyce. Podnosi się m.in., że utrzymanie dotychczasowego tempa rozwoju infrastruktury w Polsce wymaga zaangażowania do 2030 roku kapitału o wartości 1,5 bln zł. Plan inwestycyjny sektora ochrony środowiska zakłada wybudowanie 21,8 tys. km sieci kanalizacyjnej, w tym 16,9 tys. km po roku 2015, oraz zmodernizowanie 4,2 tys. km sieci kanalizacyjnej, w tym 3,5 tys. km po roku 2015. W ramach sektora kolejowego planowana jest przebudowa 8,5 tys. km linii kolejowych. Zgodnie zaś z danymi na koniec 2015 r., aby pokryć istniejący deficyt w sektorze mieszkaniowym, konieczne jest wybudowanie 0,5 mln mieszkań. Zakładana jest również4 znacząca modernizacja dróg śródlądowych, której koszty będą wynosić od 24,6 mld zł do ok. 90,6 mld zł....