Abstrakt

Zasady kształtowania polityki przestrzennej w gminie określa ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 60, poz. 717 ze zm.; dalej PlanZagospPrzestrzU). Ustawa ta określa także organy administracji publicznej właściwe w tych sprawach. W PlanZagospPrzestrzU ustawodawca zerwał z obowiązującą poprzednio zasadą, iż ustalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego przez samorządy terytorialne (gminy) jest obligatoryjne, zaś decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji, w pewnym zakresie odpowiadająca aktualnej decyzji o warunkach zabudowy, była wydawana na podstawie miejscowego planu zagospodarowania terenu (stanowiącego prawo miejscowe), czyli że pomimo istnienia dla danego terenu planu miejscowego, który co do zasady miał duży stopień ogólności, dla danej inwestycji była również wydawania indywidualna decyzja rozstrzygająca o zlokalizowaniu tej inwestycji. Aktualnie miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego powinny być ustalane zasadniczo tylko wówczas, gdy ustawa przewiduje, iż obowiązkowe jest ustalenie takiego planu, zaś w pozostałych przypadkach, gdy brak jest ustawowego obowiązku sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gmina podejmuje uchwałę o przystąpieniu do procedury planistycznej (sporządzenia, dokonania wymaganych uzgodnień, wyłożenia do publicznego wglądu, a następnie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), tzw. uchwałę intencyjną, wówczas gdy uzna to za wskazane ze względu na zaistnienie w jej ocenie warunków do podjęcia takich działań, a przede wszystkim uwzględniając kierunki polityki przestrzennej ustalone w studium uchwalonym przez radę gminy. Zasadniczo inwestycje budowlane na terenach nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymagają, aby inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 PlanZagospPrzestrzU), z tym że rozumie się przez to decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, lokalizującą inwestycję celu publicznego, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zaliczone do tego rodzaju inwestycji, stosownie do art. 6 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 541 ze zm.), zaś w odniesieniu do pozostałych inwestycji – decyzję o ustaleniu warunków zabudowy określającą sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla danej inwestycji.