Abstrakt

1. Sąd administracyjny dokonując kontroli procedury planistycznej nie może ograniczyć się wyłącznie do ogólnikowego stwierdzenia, że dokonał analizy zarówno treści poprzedniego planu i jego części graficznej, jak też nie odnotował naruszenia zasad ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
2. Sąd nie może bezkrytycznie ograniczyć się do zacytowania poprzednich orzeczeń, bez zajęcia wyraźnego i uzasadnionego stanowiska.
3. Jeżeli wyrok sądu dotyczy sprawy poprzednio rozstrzyganej już wyrokiem tego sądu, mógłby powoływać się bezrefleksyjnie na ten wyrok tylko wówczas, gdyby był to wyrok oddalający skargę z uwagi na jej niezasadność, a nie wyrok stwierdzający nieważność planu miejscowego w całości.
4. Sąd musi dokonać własnych ocen i odnieść się do zarzutów skargi, nie może natomiast bezkrytycznie przekopiować treści stanowisk organu, m.in. zawartych w odpowiedzi na skargę. Powinien przy tym zawsze odnieść się do treści planu dotyczącej przedmiotowego terenu w kontekście zarzutów skargi, oraz przy uwzględnieniu zawartości akt sprawy.
Poglądy powyższe znajdują wyraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25.01.1013 r., II OSK 2466/12