Abstrakt
1. Przepis art. 111 § 2 ustawy z 30.8.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej PostępAdmSądU) umożliwia sądowi zarządzenie połączenia kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Związek spraw, które sąd zamierza objąć łącznym rozpoznaniem, a także rozstrzygnięciem musi być taki, iż brak jest przeciwwskazań do ich połączenia. Połączenie skargi wojewody wnoszonej na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminnym ze skargą wniesioną przez inny podmiot na podstawie art. 101 tejże ustawy nie powinno mieć miejsca chociażby z tej przyczyny, iż skargi te są wniesione na zupełnie innych podstawach prawnych umożliwiających ich wniesienie, co determinuje rolę procesową każdego z tych podmiotów. Wojewoda, który wnosi skargę do sądu administracyjnego jako organ nadzoru, który z różnych względów nie skorzystał z prawa do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w odniesieniu do zaskarżonego aktu organu gminy, jest organem kwestionującym akt organu samorządu, a więc w sprawie wywołanej skargą wojewody stronami są wyłącznie wojewoda i jak w niniejszej sprawie, rada gminy. Nie ma prawnych możliwości, aby stronami w tej sprawie były także inne podmioty, nawet jeżeli spełniają warunki ustawowe do zakwestionowania tego samego aktu, który skarży wojewoda. Podobnie jeżeli chodzi o skargę innego niż wojewoda podmiotu. W postępowaniu wszczętym taką skargą wojewoda również nie powinien uczestniczyć, gdyż prawo nie daje mu takich możliwości. Połączenie spraw na zasadzie art. 111 § 2 PostępAdmSądU wymaga więc każdorazowo gruntownego wyjaśnienia i dokonania oceny, czy związek spraw, które ewentualnie byłyby połączone, jest taki, iż umożliwia łączne ich rozpoznanie i rozstrzygnięcie. Skargi wniesione w niniejszej sprawie powinny być więc przed ich rozpoznaniem i wydaniem orzeczenia rozłączone stosownym zarządzeniem sądu I instancji.
2. Sąd I instancji nie jest związany zarzutami podnoszonymi przez skarżącego, lecz tylko granicami danej sprawy (art. 134 § 2 PostępAdmSądU), a także zasadą określoną w art. 134 § 2 PostępAdmSądU, iż nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Musi prawidłowo sprawując wymiar sprawiedliwości rozpoznać wszystkie zarzuty podnoszone w skardze i do nich się ustosunkować z wymaganą starannością, a nie pobieżnie. Jeżeli wnosi się w skardze szereg zarzutów, sąd ma obowiązek ustosunkować się do nich w taki sposób, aby nie można było odnieść wrażenia, iż niektóre z nich są traktowane bez należytej uwagi.
3. Gmina prowadząc procedurę planistyczną, a następnie doprowadzając do podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma obowiązek dołożyć należytych starań, przestrzegać norm prawa w danym zakresie, zaś w końcu musi się liczyć, iż poniesie negatywne skutki dopuszczenia się różnego rodzaju wadliwości, zwłaszcza tych, które powodują stwierdzeniem nieważności uchwały w sprawie planu w całości lub w części.
4. Możliwość stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga, aby zostało dokładnie wyważone, czy poszczególna wada uchwały, względnie nagromadzenie wad, powoduje konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, czy też nie ma konieczności usunięcia z obrotu prawnego całej uchwały, zaś wystarczające jest stwierdzenie nieważności tylko jej części. Należy brać pod rozwagę zwłaszcza okoliczność, czy usunięcie tylko fragmentu uchwały (planu miejscowego) umożliwi funkcjonowanie w obrocie prawnym pozostawionej w mocy części.
Wyrok NSA z 4.11.2011 r., II OSK 1899/11