Abstrakt

Zasada określona w art. 15 KPA zawierająca wymóg dwuinstancyjności postępowania administracyjnego powinna być tak rozumiana, iż sprawę w jej całokształcie rozpoznaje nie tylko organ I instancji, ale w razie zaskarżenia orzeczenia organu I instancji, również organ odwoławczy (II instancji). Organ odwoławczy ma możliwość uchylenia orzeczenia organu I instancji i w to miejsce wydania własnego orzeczenia (reformacyjnego), i to zarówno w części, jak i w całości. Może również w zależności od warunków danej sprawy utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie uznając, po rozpoznaniu sprawy, iż stanowisko organu I instancji było prawidłowe, jednocześnie ma prawo do tego, aby własne orzeczenie, którego nieodłączną częścią jest uzasadnienie, sformułować w taki sposób, który doprowadzi do usunięcia niektórych wad uzasadnienia orzeczenia organu pierwszej instancji – przykładowo może znacznie rozszerzyć motywy, którymi kierował się rozpoznając sprawę i które niewątpliwie przyświecały organowi I instancji, lecz ten jednak sformułował je znacznie bardziej lakonicznie.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29.6.2011 r., II OSK 1147/10