Abstrakt

1. Pojęcie „powierzchnia zabudowy” jest pojęciem nieostrym (budzącym poważne wątpliwości interpretacyjne) i wymaga zdefiniowania. Brak w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jak również w ustawie – Prawo budowlane definicji pojęcia „powierzchnia zabudowy”, nie może jednak prowadzić do wykorzystania w konkretnej sprawie definicji ustalonej aktem normatywnym niepozostającym w kręgu regulacji procesu inwestycji budowlanych, lecz normującym problematykę ewidencji gruntów, czyli w istocie zawartym w regulacji prawnej zupełnie z innej dziedziny, nie należącej do prawa z zakresu inwestycji budowlanych (prawa budowlanego, prawa zagospodarowania przestrzennego). Nie można wprost przenosić regulacji prawnych wprowadzonych dla jednych potrzeb, jak np. dla celów ewidencyjnych wiążących się ze sferą podatków, do załatwiania innych celów (potrzeb), a więc w sprawie z zakresu realizacji procesu inwestycyjnego.
2. Jeżeli postępowanie nieważnościowe dotyczy decyzji o pozwoleniu na budowę kilku obiektów budowlanych, to konieczne jest uwzględnienie zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 KPA), konstytucyjnego prawa do korzystania z nieruchomości przez jej właściciela oraz prawa do zabudowy, a w konsekwencji rozważenie, rozważyć możliwość częściowego tylko stwierdzenia nieważności decyzji (w odniesieniu tylko do niektórych obiektów), bez wyeliminowania z obrotu prawnego w postępowaniu nieważnościowym decyzji w całości z takim, skutkiem, iż brak jest możliwości realizacji inwestycji chociażby w części. W literaturze prawniczej i w orzecznictwie aktualnie nie budzi wątpliwości dopuszczalność, a nawet niekiedy celowość, orzeczenia o stwierdzeniu nieważności decyzji tylko w części.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6.9.2011 r., II OSK 1283/10