Abstrakt

Nie zażądanie w postępowaniu zwykłym o pozwolenie na budowę od inwestora złożenia oświadczenia o prawie do terenu na cele budowlane, względnie wyjście na jaw, że oświadczenie to, względnie dowód zastępujący takie oświadczenie, jest nieprawdziwe, może rodzić wyłącznie skutek wznowieniowy (art. 145 § 1 KPA) oraz ewentualnie odpowiedzialność karną za złożenie fałszywego oświadczenia, może natomiast stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 156 § 1 pkt 2 KPA). W postępowaniu nieważnościowym nie prowadzi się postępowania dowodowego w takim zakresie, czy inwestor faktycznie ma prawo do terenu na cele budowlane. Jest to bowiem postępowanie nadzwyczajne, w którym uwzględniając zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, prowadzi się postępowanie wyjaśniające wyłącznie w takim zakresie, czy występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 KPA, zaś okoliczność taka, jak brak prawdziwości oświadczenia o prawie do terenu, jest traktowana wyłącznie jako przesłanka wznowieniowa (art. 145 § 1 KPA), nie zaś jako przesłanka nieważnościowa z art. 156 § 1 KPA.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8.2.2011 r., II OSK 631/10