Abstrakt

Przepis art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie stanowi, że wówczas, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość przed upływem 5 lat od wejścia w życie uchwały rady gminy w sprawie planu miejscowego (art. 37 ust. 3 i 4), wójt, burmistrz albo prezydent miasta „pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest „dochodem własnym gminy”, przy czym wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30%. Skoro ustawodawca stanowi, że przedmiotową opłatę „pobiera” organ wykonawczy gminy, zaś stanowi ona dochód własny gminy, należy ją traktować jako należność publiczno-prawną przypadającą gminie, brak jest jakichkolwiek podstaw do odstąpienia od „pobrania” tej należności i jedynym przypadkiem, kiedy nie zostanie ona „pobrana” jest ten, gdy nastąpi przedawnienie tej należności (upłynie 5 lat pomiędzy wejściem w życie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wysokości przedmiotowej opłaty). Jest to przy tym przedawnienie wynikające z aktu prawa publicznego (ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a więc mające charakter przedawnienia administracyjnego.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.5.2011 r., II OSK 684/10