Abstrakt

W doktrynie oraz orzecznictwie pojawił się pogląd, zgodnie z którym lokalizowanie wielkopowierzchniowych obiektów handlowych na określonym obszarze obligatoryjnie wymaga sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek ten – według zwolenników tego poglądu, wynika z wykładni systemowej przepisów art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej PlanZagospPrzestrzU), a decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. obiektów handlowych nie może być wydana przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), ponieważ o tym czy i w jakim miejscu gminy może powstać ten obiekt, decyduje organ stanowiący gminy – rada gminy, podejmując uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z poglądem tym nie sposób się zgodzić.