Abstrakt

W sytuacji, gdy postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego zostało wszczęte w czasie obowiązywania ustawy z 7.7.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś w dacie orzekania w sprawie obowiązuje ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy przyjąć, że jako dotychczasowe przepisy miałby zastosowanie unormowania „starego” miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomimo wygaszenia go tą ustawą, jak też wydania na jej podstawie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pomimo literalnego brzmienia art. 85 ust. 1 tej ustawy nakazującego stosowanie przepisów dotychczasowych – wydaniu decyzji, o którą wnosi inwestor stoi jednak na przeszkodzie regulacja ustawy – Prawo budowlane, nakazująca organowi budowlanemu kierowanie się ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tylko wtedy, gdy nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie wszczęte wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podlega więc umorzeniu jako bezprzedmiotowe wówczas, gdy teren jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12.2.2010 r., II OSK 320/09