Abstrakt

Wszczynając postępowanie administracyjne na wniosek podmiotu, który podnosi, że dokonane na gruncie sąsiednim działania spowodowały zmianę spływu wód doprowadzając do zalewania jego gruntów, właściwy organ (organ wykonawczy gminy) w pierwszym rzędzie powinien ustalić, kto jest właścicielem gruntu, na którym w ocenie wnioskodawcy miała nastąpić zmiana stanu wody na gruncie, ewentualnie do kogo należy prawo użytkowania wieczystego gruntu lub też w razie nieustalonego stanu prawnego nieruchomości, kto jest samoistnym posiadaczem gruntu (art. 9 ust. 2 pkt 3 ustawy z 18.7.2001 r. – Prawa wodnego, tekst jedn. Dz.U z 2005 r. Nr 239, poz. 2019; dalej PrWodneU). Dopiero po dokonaniu tych ustaleń organ ma obowiązek powiadomić o wszczęciu postępowania i przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki do wydania odpowiedniego nakazu z art. 29 ust. 3 wobec właściwie ustalonego podmiotu zobowiązanego do przestrzegania wymogów ustawy – Prawo wodne w danym zakresie.
Osoba fizyczna, która nie będąc samoistnym posiadaczem ani też właścicielem lub użytkownikiem wieczystym, nie może być stroną w sprawie (adresatem decyzji wydawanej na podstawie art. 29 PrWodneU), lecz jedynie jej rola powinna się ograniczyć do złożenia zeznań w charakterze świadka, oczywiście jeżeli mają one znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.
Tezy zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.2.2010 r., akt II OSK 418/09