Abstrakt

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7.7.1994 r. – Prawo budowlane (PrBudU) przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Treść tego przepisu podlegała znaczącym zmianom w uprzednio dokonywanych nowelizacjach PrBudU. Dotyczyły one zarówno samej definicji zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jak i zasad postępowania w takiej sytuacji. Ustawą z 16.4.2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888 ze zm.) zniesiono obowiązek uzyskania decyzji administracyjnej, zezwalającej na wprowadzenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zastępując go obowiązkiem dokonania zgłoszenia tego zamierzenia do właściwego organu, przed rozpoczęciem robót budowlanych z nią związanych. Właściwym organem I instancji w sprawach zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, zgodnie z art. 82 ust. 2 PrBudU jest starosta, organem zaś wyższego stopnia w tych sprawach wojewoda. Następnie ustawodawca ustawą z 28.7.2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1364) uchylił pkt 1 w ust. 1 tego artykułu dotyczący uznawania za zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części przeróbki pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie lub było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne.