Abstrakt

Uchwalenie nowego lub zmiana dotychczasowego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego wiąże się najczęściej ze wzrostem wartości nieruchomości. Właściciel nieruchomości przy sprzedaży nieruchomości zobowiązany jest podzielić się z gminą dochodem powstałym w związku ze wzrostem wartości nieruchomości. Opłata ta nazywana jest rentą planistyczną. Pobierana jest przez wójta, burmistrza lub prezydenta i nie może być wyższa od 30% wzrostu wartości nieruchomości. W teorii i przepisach prawnych sprawa jest jasna, prosta i oczywista. W praktyce powstaje wiele nieporozumień i problemów. Główną ich przyczyną bywa niewłaściwie wyliczona i zawyżona różnica wartości nieruchomości, która staje się przyczyną nienależnych roszczeń gminy wobec właściciela nieruchomości. Jak zwykle w podobnych przypadkach docieranie do swoich racji poprzez konfrontację z instytucją publiczną jest kosztowne i długotrwałe. Poprawienie istniejącego stanu rzeczy wymaga niewiele. Potrzebna jest jedynie dobra wola i zrozumienie zagadnienia przez urzędników samorządowych.

W art. 36 i 37 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm: Dz.U. z 2004 r. Nr 6, poz. 41 i Nr 141, poz. 1492; z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087; dalej PlanZagospPrzestrzU) wynika, że warunkiem pobrania jednorazowej opłaty (renty planistycznej) jest konieczność jednoczesnego spełnienia niżej wymienionych warunków:

1) wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia nowego lub zmiany dotychczasowego planu miejscowego,

2) określeniu w planie miejscowym stawki procentowej wzrostu wartości nieruchomości, stanowiącej podstawę do naliczenia[...]