Abstrakt

Umowy, które są zawierane na czas nieoznaczony lub dotyczą nieamortyzowanego majątku, a także umowy, w których opłaty leasingowe nie są równe wartości początkowej leasingowanej rzeczy, nie są leasingiem w rozumieniu ustaw podatkowych.

prawo cywilne

Wskutek nowelizacji Kodeksu cywilnego z 26.7.2000 r. nieuregulowana dotychczas umowa leasingu została zaliczona do kategorii umów typowych. Leasing jest umową zawieraną wyłącznie w ramach działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 709¹ KC, przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie swojego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Na umowę leasingu składają się jednak de facto dwie umowy: nabycie rzeczy przez finansującego od zbywcy oraz oddanie jej do używania na czas oznaczony w zamian za wynagrodzenie równe cenie. Finansujący staje się właścicielem rzeczy w chwili jej nabycia od zbywcy.

KC nową regulacją objął także umowy, w których leasingodawca nie kupuje rzeczy wybranej przez leasingobiorcę, lecz oddaje “w leasing” własną rzecz. Korzystający i tu płaci wynagrodzenie w umówionych ratach, równe co najmniej wartości rzeczy, w chwili zawarcia umowy.

KC reguluje jedynie tzw. leasing operacyjny polegający na zakupie rzeczy w celu jej “wynajęcia lub wydzierżawienia”, tzn. oddania do używania lub używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony. Leasing finansowy, tzn. mający w założeniu zakończyć się sprzedażą rzeczy w zasadzie nie jest odrębnie uregulowany. O przeniesieniu na korzystającego własności rzeczy mowa jest w przepisach tylko raz. Zgodnie z art. 709¹⁶ KC, jeżeli finansujący zobowiązał się, bez dodatkowego świadczenia, przenieść na korzystającego własność rzeczy po upływie oznaczonego w umowie czasu trwania leasingu, korzystający może żądać przeniesienia własności rzeczy w terminie miesiąca od upływu tego czasu, chyba że strony uzgodniły inny termin.

Nie ma już słynnej “opcji zakupu”, o której wielokrotnie pisano analizując skutki podatkowe umów leasingu finansowego. Jest tylko zobowiązanie do przeniesienia własności rzeczy. Jeżeli przedmiotem umowy leasingu jest nieruchomość, strony powinny zawrzeć umowę przedwstępną przeniesienia własności nieruchomości. A jeśli umowa ma skutecznie zmusić finansującego do przeniesienia własności, powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.