Abstrakt
Ustawa z 7.4.2006 r. o informowaniu pracowników i przeprowadzaniu z nimi konsultacji1 przewiduje, że proces tworzenia rady pracowników będzie obejmował kilka etapów. W niniejszym opracowaniu Autor poddaje szczegółowej analizie kwestie związane z jej powołaniem.
Uwagi wprowadzające
Minęło już prawie 90 lat, od kiedy na początku lat 20. ubiegłego stulecia w Republice Weimarskiej powołano pierwsze rady zakładowe. W obliczu gwałtownej ekspansji komunizmu w zrewoltowanych Niemczech miały one na celu ograniczenie w środowiskach robotniczych wpływu związków zawodowych, głównego nośnika niebezpiecznych idei. Były to pierwsze w państwach cywilizacji przemysłowej podmioty zapewniające pewien wpływ pracowników na zarządzanie zakładem w gospodarce opartej na zasadach wolnego rynku. Po drugiej wojnie światowej idee partycypacyjne rozszerzyły się na całą demokratyczną Europę, stając się flagowym elementem wspólnotowego modelu społecznego. Ich rola w stosunkach pracy zdaje się wzrastać2, zwłaszcza w obliczu trwałego kryzysu ruchu związkowego.
Zakres podmiotowy IiKPracU
W prawodawstwie wspólnotowym zagadnienie partycypacji pracowniczej reguluje dyrektywa3 2002/14/WE z 11.3.2002 r. ustanawiająca podstawowe struktury informowania i konsultacji wśród pracowników we Wspólnocie Europejskiej4. Implementację postanowień tej dyrektywy do systemu ustawodawstwa polskiego stanowi IiKPracU. Statuuje ona w sferze normatywnej powstanie rad u pracodawców prowadzących (wykonujących) działalność gospodarczą i zatrudniających co najmniej 50 osób. Zgodnie ze sformułowaną w art. 26 ust. 1 IiKPracU regułą intertemporalną jej postanowienia do 23.3.2008 r. mają zastosowanie wyłącznie u pracodawców zatrudniających co najmniej 100 pracowników. Przepisów IiKPracU dotyczących wyboru rady i ochrony jej członków nie stosuje się do[...]