Zwolnienie z CIT a posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości

Nieruchomości | 4/2019

Sądowym rozstrzygnięciem zakończył się spór pomiędzy gminną spółką komunalną a fiskusem. Chodziło o to, czy istnieje zobowiązanie podatkowe związane z czynszem pobieranym przez samorząd w związku z najmem nieruchomości o nieustalonym stanie prawnym.

Sądowym rozstrzygnięciem zakończył się spór pomiędzy gminną spółką komunalną a fiskusem. Chodziło o to, czy istnieje zobowiązanie podatkowe związane z czynszem pobieranym przez samorząd w związku z najmem nieruchomości o nieustalonym stanie prawnym.
Z wnioskiem o wyjaśnienie powyższej kwestii przedstawiciele spółki zwrócili się do skarbówki. W ich opinii czynsz powinien być zwolniony z podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 PDOPrU („wolne od podatku są (…) dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego oraz samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi – w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi”). Opisując stan faktyczny wnioskodawcy zaznaczyli, że nieruchomościami, które nie miały uregulowanego stanu prawnego, zarządzali na podstawie przepisów KC (prowadzenie cudzych spraw bez zlecenia) w związku z delegacją zawartą w art. 61 ust. 1 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz.U. z 1998 r., Nr 120 poz. 787 ze zm.). Odpowiedź Dyrektora KIS nie była jednak korzystna dla spółki. W wydanej interpretacji stwierdził on, że w omawianym przypadku nie można traktować nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym jako gminnego zasobu mieszkaniowego. Na poparcie tego stanowiska przytoczył art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1234 ze zm.). Według powyższego przepisu jako mieszkaniowy zasób gminy należy rozumieć „lokale służące do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, stanowiące własność gminy lub jednoosobowych spółek gminnych, którym gmina powierzyła realizację zadania własnego w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej, z wyjątkiem towarzystw budownictwa społecznego oraz lokale pozostające w posiadaniu samoistnym tych podmiotów, a także lokale mieszkalne wskazane w umowie spółki utworzone przez spółki celowe, o których mowa w art. 7 ustawy z 20.7.2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz.U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756)”. Tym samym skarbówka odmówiła spółce prawa do skorzystania ze zwolnienia podatkowego. Wnioskodawcy zaskarżyli powyższą interpretację i sprawa trafiła do sądu. W ich opinii, podążając za logiką przedstawioną przez fiskusa, jeśli dane nieruchomości nie mogą być uznane za gminny zasób mieszkaniowy, to i uzyskiwane z tytułu ich najmu środki finansowe nie powinny być traktowane jako przychód samorządu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 20.2.2019 r. (I SA/Po 908/18) stanął po stronie spółki. W opinii składu orzekającego uwaga jej przedstawicieli była słuszna. Sąd zauważył, że w obowiązującym porządku prawnym nie została uwzględniona sytuacja zaistniała w omawianym sporze, tzn. nie ma przepisu, który uzależniałby możliwość skorzystania z ulgi podatkowej od posiadania tytułu prawnego do nieruchomości. A ponieważ obowiązuje zasada in dubio pro tributario, orzeczono na korzyść podatnika.