Założenia Ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości

Nieruchomości | 9/2017
Moduł: nieruchomości
Maciej Kamiński

W dniu 20.7.2017 r. Sejm uchwalił Ustawę o Krajowym Zasobie Nieruchomości. Jest ona efektem wprowadzenia w życie zapowiadanego programu „Mieszkanie Plus” i wprowadza istotne zmiany w innych ustawach regulujących funkcjonowanie rynku nieruchomości. Omawiany akt prawny wprowadza kilka nowych elementów, które w znacznym stopniu wpłyną na sektor mieszkalnictwa oraz rynek nieruchomości w ogóle. W niniejszej publikacji przedstawione zostaną najważniejsze założenia zmian, jakie wprowadza ustawa. Pierwszą i najistotniejszą z nich jest stworzenie krajowego zasobu lokali mieszkalnych na wynajem. Kolejną jest wprowadzenie nowego typu umowy najmu – tzw. najmu instytucjonalnego. Zmiany dotkną także najem okazjonalny oraz zasady obliczania taksy notarialnej za sporządzenie oświadczenia o poddaniu się egzekucji. Ustawa o Krajowym Zasobie Nieruchomości (dalej KZNU) w różnym stopniu dokonuje zmian w siedemnastu różnych ustawach. Najważniejsze, z punktu widzenia gospodarki nieruchomościami i rynku najmu wydają się zmiany w ustawie z 21.6.2001 r. o ochronie praw lokatorów (tekst jedn. Dz.U z 2016 r., poz. 1610 ze zm.; dalej OchrPrLokU). W preambule KZNU znajdują się odwołania do Konstytucji – art. 75, na mocy którego na władzy publicznej spoczywa obowiązek prowadzenia polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli oraz art. 5 nakazującego kierowanie się zasadą zrównoważonego rozwoju. Celem KZNU jest „wprowadzenie instrumentów zwiększających dostępność mieszkań i kształtowanie stabilnych ram budownictwa mieszkaniowego”. Tyle teorii, w dalszej części artykułu przedstawione zostaną główne założenia proponowanych zmian wraz z komentarzem.