VAT – zwolnienie dostawy nieruchomości niezabudowanej, cz. II

Nieruchomości | 12/2015
Moduł: prawo podatkowe, nieruchomości
Grzegorz Kaptur

Niniejszy artykuł stanowi kontynuację pierwszej części opracowania dotyczącego wykorzystania postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla potrzeb zwolnienia od podatku VAT dostawy gruntu niezabudowanego. Przypomnijmy, iż art. 43 ust. 1 pkt 9 VATU zwalnia dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 33 VATU terenami budowlanymi są grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Aktualnie obowiązująca definicja terenów budowlanych niewątpliwie przyczyniła się do ujednolicenia i uproszczenia zasad stosowania ww. zwolnienia w podatku VAT. Jednak plany miejscowe nie są tworzone dla potrzeb klasyfikacji gruntu w podatku VAT. Są aktami prawnymi o dużej objętości i wysokim stopniu skomplikowania, a ich autorzy skupiają się na realizowaniu w nich przyjętej koncepcji zagospodarowania terenu. Sytuacja powyższa w oczywisty sposób powoduje trudności w ich interpretacji dla potrzeb VATU. Jednym z takich właśnie przypadków jest prezentowana przez organy podatkowe wykładnia przepisów VATU zakładająca, iż potencjalna możliwość wzniesienia jakiegokolwiek obiektu budowanego w rozumieniu art. 3 ustawy z 7.7.1994 r. – Prawo Budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), tj. budynków, budowli lub obiektów małej architektury w ramach przeznaczenia mieszanego lub uzupełniającego, przesądza, o tym, iż jest to grunt przeznaczony pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W szczególności organy podatkowe stoją na stanowisku, iż takie swoiste „odrolnienie” terenu dla potrzeb VATU możliwe jest, gdy oprócz podstawowego przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele niebudowlane, tj. rolne leśne czy też zieleni, plan ten przewiduje możliwość realizacji obiektów budowlanych poprzez wskazanie w tym palnie przeznaczenia uzupełniającego terenu. W moim przekonaniu, kwalifikacji terenu dla potrzeb zwolnienia z podatku VAT – ustalenia, czy jest ona przeznaczony pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – należy dokonywać, kierując się podstawowym przeznaczaniem terenu w planie miejscowym wyznaczanym przez symbol graficzny, jakim teren ten jest oznaczony w części graficznej planu. Należy w tym miejscu przypomnieć, iż załącznik nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.8.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: ZakrMPZPR) wskazuje podstawowe kategorie oznaczeń literowych stosowanych w treści planu odkreślającej przeznaczenie danego terenu (patrz część I artykułu, Nieruchomości C.H. Beck Nr 10/2015 s. 31). Analiza przywołanych powyżej przepisów rozporządzenia wskazuje, iż terenem przeznaczonym pod zabudowę są treny określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami literowymi: MN, MW, U, US, UC, RU, RM, KD, KDW, KW, E, G, W, K, T, O i C. W tych przypadkach obiekty budowlane, które mają być na tych terenach wzniesione determinują jego przeznaczenie – przyszłe wykorzystanie pod zabudowę. Natomiast terenami co do zasady nie przeznaczonymi pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania, a więc korzystającymi ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 VATU są tereny określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami literowymi: R, ZN, ZL, ZP, ZD, WM i WS. W tych przypadkach celem, jakiemu tereny te mają służyć w przyszłości, jest gospodarka rolna, leśna czy też utrzymanie terenów zielonych i nie można uznać tych gruntów za tereny przeznaczone pod zabudowę w rozumieniu posta­nowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W praktyce analizując przeznaczenie konkretnego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, można spotkać nieco inne oznaczenia graficzne. Możliwość stosowania mieszanych i uzupełniających oznaczeń barwnych i literowych dopuszcza wprost § 9 pkt 4 1 ZakrMPZPR. Na tego typu oznaczenia w planie miejscowym należy zwrócić uwagę, gdyż służą one w szczególności dla wyraźnego oznaczenia w planie miejscowym terenów, na których w ramach przeznaczenia uzupełniającego plan ten dopuszcza lokalizację obiektów budowlanych. Jednak zastosowanie w planie miejscowym dodatkowych oznaczeń nie zmienia podstawowego przeznaczania terenu, lecz wyłącznie doprecyzowuje sposób jego zagospodarowania poprzez dopuszczenie możliwości realizacji obiektów budowlanych związanych lub wspierających podstawowe przeznaczanie tego terenu. W świetle podstawowych zasad tworzenia planu miejscowego nie może być inaczej. Zastosowanie w planie rozszerzonych oznaczeń terenów wskazanych w załączniku nr 1 do ZakrMPZPR możliwe jest, pod warunkiem iż przepisów planu wynika jednoznaczne odczytanie przeznaczenie terenu, a określone na tym terenie funkcje nie są wzajemnie sprzeczne. Z tych powodów nie jest możliwym przeznaczenie terenu w planie miejscowym np. na cele upraw rolnych i jednocześnie na cele budowlane. Samo wskazanie w planie miejscowym przeznaczenia uzupełniającego może być dokonane nie tylko poprzez zastosowanie w tym planie dodatkowych oznaczeń graficznych i literowych. Autorzy planu mogą posłużyć się podstawowymi oznaczeniami wskazanymi w załączniku nr 1 ZakrMPZPR, wskazując możliwość wzniesienia obiektów budowlanych w szczegółowym opisanie zagospodarowania tego terenu znajdującym się w części tekstowej planu.