Podatek od zlikwidowanych środków trwałych

Nieruchomości | 1/2022

Z wnioskiem o wydanie interpretacji podatkowej do organu podatkowego zwróciła się spółka, która jako użytkownik wieczysty nieruchomości posiadała środki trwałe w postaci kabla zasilającego o długości 740 mb, który został położony w latach 60., a w połowie lat 80. był częściowo wymieniony

Z wnioskiem o wydanie interpretacji podatkowej do organu podatkowego zwróciła się spółka, która jako użytkownik wieczysty nieruchomości posiadała środki trwałe w postaci kabla zasilającego o długości 740 mb, który został położony w latach 60., a w połowie lat 80. był częściowo wymieniony.
Oprócz kabla spółka posiadała także linię kablową. Obydwa wskazane środki trwałe przebiegały pod ziemią w granicach użytkowanej nieruchomości. W związku z owymi kablami, spółka na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z 12.1.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1170, ze zm.; dalej: PodLokU), była zobowiązana do odprowadzania podatku od nieruchomości w wysokości 2% wartości nieruchomości. Z powyższego obowiązku przedsiębiorstwo wywiązywało się do czasu, kiedy środki trwałe zostały zlikwidowane. Ponieważ jednak fizyczne usunięcie kabli wiązałoby się ze znacznymi kosztami, wciąż pozostawały one w ziemi, jednak pod koniec roku 2020 kabel zasilający i linie kablową odłączono od sieci. Spółka wskazywała na zły stan techniczny kabli, który sprawiał, że nie nadawały się one do dalszego użytkowania, a tym samym wykluczały możliwość ponownego podłączenia do sieci. W związku z takim stanem rzeczy przedstawiciele przedsiębiorstwa zadali fiskusowi pytanie – czy budowle (kabel zasilający i linia kablowa), których wykorzystywania zaprzestała spółka i które zostały faktycznie odłączone od sieci energetycznej oraz które formalnie wnioskodawca postawił w stan likwidacji jako środki trwałe jednak bez fizycznego usunięcia budowli z gruntu, w którym się znajdują podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości? Według spółki odpowiedź powinna być negatywna. Likwidację środków trwałych należy bowiem rozumieć znacznie szerzej niż wyłącznie jako fizyczne usunięcie danej rzeczy. Powinna ona wiązać się z trwałym wyłączeniem możliwości dalszego wykorzystania w sensie prowadzenia działalności gospodarczej. A jeśli tak się stanie, w konsekwencji nie zajdzie przesłanka z art. 2 ust. 1 pkt 3 PodLokU uzasadniająca opodatkowanie tych budowli. ponieważ nieruchomość nie będzie już przeznaczona do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka wskazała, iż przedstawiony stan faktyczny w jej ocenie nie budzi wątpliwości, że kabel i linia kablowa nie tylko nie są i nie mogą już być wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, a także, że zostały wykreślone z ewidencji środków trwałych, co oznacza ich likwidację, a w konsekwencji utratę związku budowli z działalnością gospodarczą. Fiskus był innego zdania. Organ wskazał, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 PodLokU budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Oznacza to, iż sam fakt posiadania budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych budowli na poczet kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nieistotna jest przy tym okoliczność sposobu faktycznego wykorzystywania budowli, czy intensywność wykorzystania. Ponadto skarbówka zwróciła uwagę, że w omawianym przez pojęcie likwidacji na gruncie podatku od nieruchomości rozumie się bezsprzecznie fizyczną likwidację obiektu budowlanego. Nie można więc utożsamiać tego pojęcia wyłącznie z likwidacją podatkową (księgową) środka trwałego, co wiążę się jedynie z wykonaniem pewnego zabiegu technicznego, polegającego na usunięciu danego obiektu z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Organ podkreślił, że by mówić o ustaniu obowiązku podatkowego w przypadku likwidacji, musi dojść do wyburzenia, rozbiórki lub innego podobnego zdarzenia. Spółka zaskarżyła uzyskaną interpretację twierdząc, że organ przyjął błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 PodLokU. Uznanie, że brak możliwości wykorzystania budowli i jej niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę bądź podmiot prowadzący działalność gospodarczą, nie ma znaczenia dla jej opodatkowania, zakładając jednocześnie, iż decydującym kryterium jest posiadanie budowli przez przedsiębiorcę było w opinii przedsiębiorstwa nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 14.10.2021 r. (I SA/Gl 957/21) stanął po stronie spółki. Uzasadniając swoje stanowisko WSA powołał się na wyrok TK z 24.2.2001 r. (SK 39/19), w którym orzeczono, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę nie jest wystarczający do uznania, że ma ona związek z działalnością gospodarczą.