Nabycie nieruchomości w dobrej wierze

Nieruchomości | 06 [130] czerwiec 2009

Sąd Rejonowy w Niedzicy uznał w Kazimierza S. za posiadacza samoistnego nieruchomości, którą opiekował się od 1983 r. i przesądził na jego rzecz własność.

Sąd Rejonowy w Niedzicy uznał w Kazimierza S. za posiadacza samoistnego nieruchomości, którą opiekował się od 1983 r. i przesądził na jego rzecz własność (I Ns 102/08).

W przedmiotowej sprawie Heinrich L. w roku 1983 porzucił gospodarstwo będące ówcześnie jego własnością i wyemigrował do RFN. Nieruchomość składającą się z domu, zabudowań gospodarczych oraz przeszło 25 ha ziemi uprawnej, objął w posiadanie Kazimierz S. W lipcu 2008 r. wystąpił on, zgodnie z art. 609 KPC z wnioskiem o zasiedzenie w dobrej wierze, wskazanej nieruchomości. Do postępowania przyłączył się Heinrich L., który zażądał od wnioskodawcy 850 000 zł za ww. nieruchomość.

Zadaniem sądu było rozstrzygnąć, czy Kazimierz S. objął nieruchomość w posiadanie dobrej, czy też w złej wierze. Od ustalenia wskazanej kwestii zależało, czy okres potrzebny od nabycia własności ww. nieruchomości wynosić będzie 20 lat, jak to jest w przypadku posiadacza w dobrej wierze, czy też 30 lat dla posiadacza w złej wierze. Sąd po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz po przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków orzekł, iż rodzina S. objęła nieruchomość w dobrej wierze. Zatem 20-letni okres posiadania jest wystarczający, aby nabyć nieruchomość. W uzasadnieniu wskazano, iż w przedmiotowej sprawie istotnym było, że rodzina S. opiekował się gospodarstwem jak właściciele, przeprowadzał remonty, pobierała pożytki oraz płaciła podatki, dlatego też Sąd Rejonowy uznała ich za posiadaczy samoistnych i przesądził o nabyciu własności.

Źródło: „Rzeczpospolita”