Ważna uchwała SN dla frankowiczów

A A A

Sąd Najwyższy podjął uchwałę w sprawie konsekwencji uznania umowy kredytu indeksowanego za nieważną na skutek zawarcia w niej klauzul abuzywnych (czyli takich, które nie zostały uzgodnione indywidualnie z konsumentem, przez co nie miał on wpływu na treść umowy, a określają one jego prawa i obowiązki w sposób, który jest sprzeczny z dobrymi obyczajami). To ważne i korzystne orzeczenie dla frankowiczów.


Kwestię tę SN rozpatrywał na wniosek Sądu Okręgowego w Warszawie, który z kolei prowadził sprawę pomiędzy kredytobiorcą a Bankiem Millenium. W tym sporze mężczyzna, uprzednio zaciągnąwszy kredyt indeksowany do franka szwajcarskiego na 29 lat, opiewający na sumę 250 tys. zł, domagał się od banku zapłaty 12 tys. zł z tytułu wpłaconych rat z lat 2008–2012.

Na wcześniejszym etapie sprawy Sąd Rejonowy uznał abuzywność klazuli przeliczeniowej, na skutek czego unieważnił umowę kredytową. Organ ten przyznał kredytobiorcy prawo do żądania od banku zwrotu już zapłaconych rat kredytu. Bank złożył apelację, a Sąd Okręgowy nabrał wątpliwości i skierował do SN pytanie – „czy w świetle art. 405 ustawy z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.; dalej: KC) i art. 409 tejże ustawy, w przypadku uznania umowy kredytu indeksowanego za nieważną na skutek zawarcia w niej klauzul abuzywnych, gdy bezpodstawne wzbogacenie ma miejsce po obu stronach umowy, kredytobiorca może skutecznie domagać się od banku zwrotu świadczenia w postaci rat kapitałowo-odsetkowych zapłaconych w walucie polskiej lub w walucie obcej, w sytuacji gdy nie doszło do zwrotu przez kredytobiorcę wypłaconej przez bank kwoty kredytu w nominalnej wysokości”?

W uchwale z 16.2.2021 r. (III CZP 11/20) SN stwierdził, że „stronie, która w wykonaniu umowy kredytu, dotkniętej nieważnością, spłacała kredyt, przysługuje roszczenie o zwrot spłaconych środków pieniężnych jako świadczenia nienależnego (art. 410 § 1 w związku z art. 405 KC) niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie jest dłużnikiem banku z tytułu zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty kredytu”.

W ustnym uzasadnieniu przyjęto podejście oparte na teorii dwóch kondykcji. Mówi ona, że obie strony umowy kredytowej – bank i kredytobiorca – mają wobec siebie dwa odrębne, niezależne roszczenia, których sami powinni wzajemnie dochodzić. W takim wypadku strony umowy muszą zwrócić sobie wszystko to, co świadczyły sobie nawzajem w wykonaniu umowy – kredytobiorcy przysługuje roszczenie o zwrot świadczonych na rzecz banku kwot, natomiast bank może wystąpić przeciwko kredytobiorcy z roszczeniem o zapłatę kwoty kredytu.


Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Ważna uchwała SN dla frankowiczów
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny