Rozbiórka historycznych zabudowań a zgoda konserwatora zabytków

A A A

Do sporu dotyczącego rozbiórki historycznych zabudowań doszło pomiędzy ich właścicielem, a organami państwowymi. Chodziło o budynek wchodzący w skład zespołu folwarcznego, datowanego na XIX w. – parterową, niepodpiwniczoną budowlę, wzniesioną na planie wydłużonego prostokąta, w konstrukcji drewnianej, obudowanej cegłą, nakrytą dachem dwuspadowym, deskowym o łagodnym spadku, pokrytym papą.


Wyróżniał się on największą powierzchnią zabudowy wśród budynków gospodarczych wchodzących w skład zespołu folwarcznego. Stanowił istotną część zabudowy zespołu folwarcznego, który jest czytelnym i rozpoznawalnym architektonicznie elementem w rozplanowaniu przestrzennym i kompozycyjnym wsi. Istniało zatem podejrzenie, że jego rozbiórka mogłaby wpłynąć negatywnie zarówno na wartości zespołu folwarcznego, jak na cały układ ruralistyczny.

Właściciel twierdził jednak, iż budynek był w kiepskim stanie technicznym. Występowały na nim pęknięcia pionowe i diagonalne ścian. Papa na deskowaniu była całkowicie porośnięta mchem wraz z ubytkami, które powodowały przecieki i gnicie elementów więźby dachowej. Posadzka z cegły była w szczątkowym stanie. Dodatkowo ściana zachodnia była w części zawalona, a reszta mocno odchylona od pionu. Koszty remontu były zbyt wysokie w stosunku do uzyskanych efektów, więc właściciel zdecydował się na rozbiórkę obiektu.

Starostwo powiatowe zwróciło się z wnioskiem o stosowne uzgodnienia do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ten na podstawie przedłożonej ogólnej dokumentacji uznał, że obecny stan budynku nie uniemożliwia przeprowadzenia naprawy i remontu, pozwalających na doprowadzenie obiektu do właściwego stanu, dlatego też odmówił wydania zgody na rozbiórkę. Decyzję tę podtrzymał Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Właściciel budynku skierował sprawę do sądu twierdząc, że już na samym początku całego postępowania starosta powiatowy nie miał podstaw prawnych, by uzgadniać projekt rozbiórki z konserwatorem zabytków. Wskazał przy tym na fakt, że dla gminy, na terenie której jest zlokalizowana zabudowa planowana do rozbiórki, nie utworzono gminnej ewidencji zabytków. Tymczasem w myśl art. 39 ust. 3 ustawy z 7.7.1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), na podstawie którego starosta skierował sprawę do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, „w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków”.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 24.2.2021 r. (VII SA/Wa 2113/20) przyznał rację właścicielowi, uchylił obydwa zaskarżone postanowienia oraz umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Organ zaznaczył przy tym, że w dacie zgłoszenia projektu rozbiórki przedmiotowego budynku nie znajdował się on pod ochroną konserwatorską, zatem ani Wojewódzki Konserwator Zabytków, ani Minister Kultury nie miał kompetencji do zajmowania stanowiska w omawianej sprawie.


Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Rozbiórka historycznych zabudowań a zgoda konserwatora zabytków
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny