Możliwość zaskarżenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego

A A A

Na sądową wokandę trafił spór dotyczący umorzenia postępowania administracyjnego.


Doszło do niego, kiedy w 2018 r. Komitet Społeczny Budowy, wystąpił do Wojewody Mazowieckiego o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia docelowo zlokalizowanego na terenie zamkniętym. Wojewoda po rozpoznaniu sprawy wydał decyzję, jednak takie działanie nie spodobało się włodarzom miasta. Urzędnicy zarzucili Wojewodzie liczne naruszenia przepisów, w tym m.in. poprzez brak przyznania Miastu przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak powiadomienia strony przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Uważali także, że Wojewoda niezbyt dokładnie przyjrzał się okolicznościom rozpatrywanej sprawy.

Organ odwoławczy w postaci Ministra Inwestycji i Rozwoju umorzył postępowanie odwoławcze. Organ skoncentrował się przede wszystkim na uprawnieniu magistratu do wniesienia odwołania i żądania uchylenia wydanej decyzji. Jak to wynika wprost z art. 127 § 1 ustawy z 14.6.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej KPA), odwołanie od decyzji wydanej w I instancji służy wyłącznie stronie. W uzasadnieniu swojej decyzji Minister tłumaczył, że z treści art. 53 ust. 1 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.; dalej ZagospPrzestrzU) wynika, że stronami postępowania lokalizacyjnego są z pewnością inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych inwestycją, zaś magistrat miasta nie posiadał żadnego tytułu prawnego do nieruchomości, na której planowana była inwestycja.

Przywołany wyżej art. 53 ust. 1 ZagospPrzestrzU wskazuje, że stronami postępowania lokalizacyjnego mogą być także inne podmioty niż wnioskodawca oraz właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości, przez które dana inwestycja przebiega. Przepis ten nie zawiera jednak unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższe oznacza, że w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji lokalizacyjnej katalog stron, poza wymienionym w art. 53 ust. 1 ZagospPrzestrzU, ustalany jest w oparciu o treść art. 28 KPA. Ten z kolei ustanawia, że stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W opinii Wojewody przymiot strony w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości sąsiednich w takim zakresie, w jakim inwestycja ta oddziałuje na jego uzasadnione, chronione prawem interesy. Jednak na podstawie materiału zgromadzonego w omawianej sprawie stwierdził on, że granice obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji wyznacza jej oddziaływanie faktyczne w postaci zacienienia, zaś ww. obszar oddziaływania nie wkracza na teren nieruchomości należących do Miasta, a co za tym idzie nie jest ono legitymowane do kwestionowania decyzji Wojewody.

Sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę, przychylając się do werdyktu organu I instancji. Co prawda sąd zwrócił uwagę na fakt, że Minister postąpił niewłaściwie wydając decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, podczas gdy powinni stwierdzić niedopuszczalność odwołania, jednak to nie zmieniło obrotu całej sprawy. Sąd uzasadnił, że: „sformułowane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego są zasadne, choć jak wskazano z innych przyczyn”. Ponadto WSA w Warszawie przywołując regulację art. 127a § 1 i 2 KPA stwierdził, że: „w dacie wydania decyzji organu I instancji nastąpiło jej doręczenie podmiotom uznanym za strony oraz doręczenie organowi oświadczeń złożonych przez strony o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Skutkowało to, iż decyzja organu I instancji stała się ostateczną, zachodziła przeto przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania odwoławczego”. W opinii organu nieuzasadniona analiza interesu prawnego po stronie Miasta nie doprowadziła do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją. Z innych powodów, ale jednak stanowisko Wojewody o braku możliwości rozstrzygania w sprawie co do istoty, było – w ocenie WSA w Warszawie – prawidłowe. Dlatego też odwołanie nie mogło skutkować merytorycznym rozpatrzeniem sprawy.

Werdykt został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ ten w wyroku z 20.7.2022 r. (II OSK 2202/19) uznał skargę za zasadną i uchylił wyrok sądu I instancji. Skład orzekający zwrócił uwagę na kwestie związane z terminem doręczenia pierwotnie skarżonej decyzji. Sąd I instancji przywołując regulację art. 127a § 1 i 2 KPA stwierdził, że w dacie wydania decyzji organu I instancji nastąpiło jej doręczenie podmiotom uznanym za strony oraz doręczenie organowi oświadczeń złożonych przez strony o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Skutkowało to tym, że decyzja organu I instancji stała się ostateczną, a co za tym idzie zachodziła przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu wyroku NSA podał: „Sąd I instancji przyjął, że decyzja Wojewody została doręczona podmiotom uznanym za strony w tym samym dniu, w którym wydano tę decyzję (tj. 2 lutego 2018 r.), a także doręczono organowi oświadczeń złożonych przez strony o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania (…). W następstwie tych ustaleń sądu I instancji przyjęto w zaskarżonym wyroku, że w nieuprawniony sposób Minister prowadził rozważania co do statusu podmiotu odwołującego się, gdy niedopuszczalność odwołania wynikała «w sposób oczywisty» z treści art. 16 i 127a KPA. W konsekwencji sąd a quo doszedł do przekonania, że finalnie – mimo stwierdzenia, iż doszło do naruszenia przepisów procesowych – zaskarżona decyzja nie narusza przepisów, w stopniu, który ma wpływ na wynik sprawy. Zarazem, oddalając skargę na podstawie art. 151 PostAdmU, sąd wskazał, że w przypadku przekonania o istnieniu wad postępowania lub wad decyzji podmiot posiadający interes prawny dysponuje uprawnieniem do zainicjowania postępowania o wznowienie postępowania lub postępowania o stwierdzenie nieważności postępowania. Stanowisko sądu I instancji nie jest prawidłowe, a sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia”.


Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Możliwość zaskarżenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny