Złożenie odpowiedzi na sprzeciw w postępowaniu przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej po terminie wyznaczonym przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej a możliwość umorzenia postępowania

- glosa

Monitor Prawniczy | 19/2019
Moduł: postępowanie cywilne, prawo handlowe, własność intelektualna
DOI: 10.32027/MOP.19.19.4
Joanna Wojewódzka-Gielecka

W sytuacji, gdy Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej1 otrzymał pisemną odpowiedź uprawnionego, w której podniósł on zarzut bezzasadności sprzeciwu, o której mowa w art. 247 ust. 2 z 30.6.2000 r. – Prawo własności przemysłowej2, wniesioną po upływie terminu wyznaczonego przez organ na ustosunkowanie się do sprzeciwu – to organ nie może – znając już stanowisko uprawnionego uznającego bezzasadność wniesionego sprzeciwu – wydać decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy umarzając jednocześnie postępowanie, tylko jest zobowiązany przekazać sprawę do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.

Wyrok NSA z 5.4.2019 r., II GSK 5458/16, Legalis




Summary:

Dispositive and peremptory norms in the interpretation of contract law: a case study (Art. 703 of the Civil Code)
The text addresses the issue of qualifying Art. 703 of the Civil Code as a dispositive or peremptory norm. It is built on the Supreme Court resolution of 11 October 2012 (III CZP 52/12), which resolved a long-term controversy in the case-law as to the optionality of the regulation on termination of a lease agreement laid down in that provision. The article attempts to trace back the reasons underlying the fundamental division of views as to the interpretation of and setting points of reference in construing Article 703. Thereby, it attempts to contribute to a more precise conceptual framework for distinguishing between dispositive and peremptory norms and determining the degree of flexibility of the latter.
Key words: peremptory norms, dispositive norms, contract law, interpretation of private law, Supreme Court Słowa kluczowe: normy kogentne, normy dyspozytywne, prawo umów, wykładnia prawa prywatnego, Sąd Najwyższy