Przymusowa restrukturyzacja banku (resolution) w praktyce – przypadki Banco Popular Español, Monte dei Paschi di Siena oraz Banco Popolare di Vicenza i Veneto Banca

Monitor Prawniczy | 20/2018
Moduł: prawo handlowe
DOI: 10.32027/MOP.18.20.4
Aleksander Kowalski

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z 15.5.2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych1 ma na celu zapewnienie stabilności systemu finansowego, przy jednoczesnym jak najdalszym ograniczeniu pomocy publicznej dla zagrożonych upadłością banków o znaczeniu systemowym (bail-out). Zamiast takiej pomocy przewiduje się przymusową restrukturyzację banku (resolution)2, obejmującą tzw. bail-in, czyli umorzenie wyemitowanych przez bank instrumentów kapitałowych (akcji, hybrydowych instrumentów finansowych oraz długu podporządkowanego), jak również zobowiązań kwalifikowanych (eligible liabilities). BRRD została implementowana do polskiego systemu prawnego ustawą z 10.6.2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji3, lecz jak dotąd nie zostało jeszcze nigdy wszczęte postępowanie przymusowej restrukturyzacji. Inaczej rzecz ma się w strefie Euro, gdzie narzędzia BRRD wykorzystano do rekapitalizacji banku Monte dei Paschi di Siena4. Samo postępowanie przymusowej restrukturyzacji wszczęto po raz pierwszy w czerwcu br. w stosunku do hiszpańskiej instytucji kredytowej – Banco Popular Espanol S.A.5 Zaledwie 2 tygodnie później zdecydowano jednak o niewszczynaniu postępowania resolution względem dwóch włoskich regionalnych instytucji kredytowych, tj. Banca Popolare di Vicenza S.p.A.6 i Veneto Banca S.p.A.7 Celem niniejszego artykułu jest ukazanie działania mechanizmu przymusowej restrukturyzacji w praktyce, a także odpowiedź na pytanie, czy cele BRRD i przymusowej restrukturyzacji są realizowane w praktyce8.