Obowiązek zabudowy działki po nabyciu użytkowania wieczystego od upadłego

Wyrok SN z 18.6.2014 r., V CSK 425/13

Monitor Prawniczy | 19/2015
Moduł: nieruchomości, prawo cywilne

Skoro strona nabyła w drodze postępowania upadłościowego prawo użytkowania wieczystego gruntu przeznaczonego do zabudowy mieszkaniowej z określonym terminem obowiązku zabudowy, to niewykonanie tego obowiązku może stanowić podstawę żądania rozwiązania umowy, nawet jeśli termin jego spełnienia upłynął przed nabyciem tego prawa.

Wyrok SN z 18.6.2014 r., V CSK 425/13

Stan faktyczny

Sąd Okręgowy oddalił powództwo gminy o rozwiązanie stosunku użytkowania wieczystego działki gruntu oraz o wydanie nieruchomości, stanowiącej przedmiot tego użytkowania. Sąd Apelacyjny uwzględnił powództwo w zakresie żądania rozwiązania umowy użytkowania wieczystego, oddalił powództwo i apelacje w pozostałej części. Uznał, że nabycie przez pozwaną od syndyka masy upadłości przedsiębiorstwa upadłej SA, w tym prawa użytkowania wieczystego gruntu objętego sporem, nie spowodowało wygaśnięcia obowiązku zabudowania tej nieruchomości domem wielomieszkaniowym. Następcy prawni pierwotnego użytkownika wieczystego, pozostają związani – ustalonym w umowie o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste – sposobem korzystania z niego. Pozwana była zatem zobowiązana do korzystania z gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem i wybudowania na nim budynku. Skoro pozwana, dysponując pozwoleniem na budowę nie przystąpiła do zabudowy gruntu, to istnieją podstawy do uznania, że korzysta z niego w sposób oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem. W skardze kasacyjnej pozwana zarzuciła naruszenie m.in.:
– art. 120 § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 24.10.1934 r. – Prawo upadłościowe (t. jedn.: Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.; dalej jako: PrUp) w zw. z art. 1000 § 1 oraz art. 1004 § 1 KPC przez błędną wykładnię i uznanie, że na skutek nabycia prawa użytkowania wieczystego od syndyka masy upadłościowej nie dochodzi do wygaśnięcia obowiązku zabudowania gruntu; – art. 5 KC przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że powódka nie dopuściła się w stosunku do pozwanej nadużycia prawa podmiotowego; – art. 33 ust. 3 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn.: Dz.U. z 2014 r. poz. 518; dalej jako: GospNierU) w zw. z art. 240 KC przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pozwana korzystała z gruntu w sposób oczywiście sprzeczny z umową; – art. 240 KC w zw. z art. 62 pkt 4 GospNierU przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zaistniała przesłanka rozwiązania umowy użytkowania wieczystego z uwagi na upływ terminu zabudowy, podczas gdy w dacie nabycia użytkowania wieczystego przez pozwaną termin ten już upłynął, a składane przez pozwaną wnioski o przedłużenie terminu były – bezzasadnie – rozpatrywane negatywnie.