Usługa powszechna i prawa użytkowników

A A A

 

Playmédia oferuje oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie i uzyskuje wynagrodzenie głównie z emisji reklam poprzedzających to oglądanie. Powołując się na to, że jest ona dystrybutorem usług Playmédia uważa, iż przysługuje jej prawo rozpowszechniania programów redagowanych przez France Télévisions SA (dalej jako: FT). Przy czym FT sama rozpowszechnia te programy w bezpośredniej transmisji strumieniowej na stronie internetowej, którą udostępnia publicznie. Decyzją z 2015 r. wyższa rada ds. radiofonii i telewizji (dalej jako: CSA) zobowiązała FT do przestrzegania francuskiej ustawy o wolności komunikacji poprzez niesprzeciwianie się odtwarzaniu jej programów przez Playmédia w bezpośredniej transmisji strumieniowej na stronie internetowej tej ostatniej. Wówczas FT wniosła skargę o stwierdzenie nieważności tego wezwania i podniosła, że przesłanki przewidziane w art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7.3.2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej; dalej jako: dyrektywa 2002/22) nie są spełnione, ponieważ, w szczególności, nie można twierdzić, że znaczna liczba użytkowników sieci internetowej wykorzystuje ją jako główny sposób odbierania audycji telewizyjnych.

Poprzez pierwsze pytanie prejudycjalne sąd odsyłający dążył do ustalenia, czy art. 31 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2002/22 należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo oferujące oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie należy z tego tylko powodu uważać za przedsiębiorstwo udostępniające sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną do publicznego rozpowszechniania kanałów radiowych i telewizyjnych?

Zgodnie z art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22 państwa członkowskie mogą, pod pewnymi warunkami, nakładać obowiązki transmisji obowiązkowej na przedsiębiorstwa, które podlegają ich jurysdykcji i zapewniają sieci łączności elektronicznej wykorzystywane do rozpowszechniania wśród ogółu obywateli kanałów radiowych lub telewizyjnych. Określenie „udostępnianie sieci łączności elektronicznej” zostało zdefiniowane w art. 2 lit. m) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7.3.2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) jako „ustanowienie, obsługę, kontrolowanie i udostępnianie takiej sieci”. Definicję tę stosuje się w odniesieniu do dyrektywy 2002/22 na mocy art. 2 tej dyrektywy. Owa definicja nie obejmuje działalności polegającej na oferowaniu oglądania programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie. Trybunał stwierdził, że sama okoliczność, że aby oferować takie usługi, przedsiębiorstwo jest użytkownikiem pewnej sieci łączności elektronicznej zdefiniowanej w art. 2 lit. a) dyrektywy ramowej, tj. Internetu, nie pozwala uznać, że ono samo jest przedsiębiorstwem udostępniającym taką sieć.

Z motywu 5 dyrektywy ramowej wynika, że konieczne jest oddzielenie unormowań dotyczących sposobów przekazywania informacji od unormowań dotyczących ich treści i że wspólne ramy prawne, których część stanowi dyrektywa o usłudze powszechnej, nie obejmują zagadnień związanych z treścią usług świadczonych za pośrednictwem sieci łączności elektronicznej przy wykorzystaniu usług łączności elektronicznej (wyrok UPC Nederland, C-518/11, pkt 38). Ponadto, zgodnie z motywem 45 dyrektywy 2002/22, serwisy dostarczające treści nie podlegają wspólnym ramom regulacyjnym dla sieci i usług łączności elektronicznej, a usługi te nie powinny podlegać obowiązkom świadczenia usługi powszechnej w zakresie tych rodzajów działalności. W ocenie TS przedsiębiorstwo, które poprzestaje na oferowaniu, poprzez stronę internetową, dostępu do treści udostępnianych w Internecie, nie podlega postanowieniom art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22.

Trybunał orzekł, że art. 31 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2002/22 należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwa oferującego oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie nie można z tego tylko powodu uważać za przedsiębiorstwo udostępniające sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną do publicznego rozpowszechniania kanałów radiowych i telewizyjnych.

Następnie TS odniósł się do kwestii, czy postanowienia dyrektywy 2002/22 lub inne przepisy unijnego prawa należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby w sytuacji takiej w postępowaniu głównym państwo członkowskie nałożyło obowiązek rozpowszechniania (must carry) na przedsiębiorstwa, które – nie udostępniając sieci łączności elektronicznej – oferują oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie?

Trybunał wskazał, że zakres obowiązku rozpowszechniania (must carry), o którym mowa w art. 2–1 i 34–2 francuskiej ustawy o wolności komunikacji, jest inny niż zakres przewidziany w art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22. Zatem w niniejszej sprawie do sądu odsyłającego będzie należało stwierdzenie, czy obowiązki rozpowszechniania (must carry) zostały rzeczywiście nałożone na przedsiębiorstwa takie Playmédia.

Trybunał przypomniał, że zgodnie z art. 1 ust. 3 dyrektywy ramowej unijne przepisy wchodzące w zakres wspólnych ram regulacyjnych nie stoją na przeszkodzie podejmowaniu środków niezbędnych do realizacji interesu ogólnego, w szczególności związanych z unormowaniami dotyczącymi treści programów i polityką audiowizualną. Ponadto jak wynika z motywu 5 dyrektywy ramowej, wspólne ramy prawne, których część stanowi dyrektywa 2002/22, nie obejmują zagadnień związanych z treścią usług świadczonych za pośrednictwem sieci łączności elektronicznej przy wykorzystaniu usług łączności elektronicznej i dlatego nie stoją one w sprzeczności ze środkami podejmowanymi przez UE lub na szczeblu krajowym w odniesieniu do takich usług, zgodnie z unijnymi przepisami i w celu promowania kulturowej i językowej różnorodności oraz ochrony pluralizmu w mediach. Dyrektywa 2002/22 pozostawia zatem państwom członkowskim swobodę w zakresie nakładania obowiązków rozpowszechniania (must carry), poza tymi, których dotyczy art. 31 ust. 1 tej dyrektywy.

W zakresie, w jakim sąd odsyłający odwołuje się do „innych przepisów prawa Unii”, TS stwierdził, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie pozwala na bardziej precyzyjne określenie unijnych przepisów, o których wykładnię wnosi sąd odsyłający. Niewątpliwie przy nakładaniu obowiązków rozpowszechniania (must carry) na przedsiębiorstwa, które nie podlegają postanowieniom art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22, państwa członkowskie muszą przestrzegać prawa UE, w szczególności przepisów dotyczących swobody świadczenia usług ustanowionej w art. 56 TFUE. Przy założeniu, że odniesienie do „innych przepisów prawa Unii” zawarte w postanowieniu odsyłającym powinno być rozumiane jako odnoszące się do tego ostatniego przepisu, TS stwierdził, że postanowienia TFUE odnośnie swobody świadczenia usług nie mają zastosowania do sytuacji, której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego (wyrok Ullens de Schooten, C-268/15, pkt 47). Natomiast w niniejszej sprawie zdaniem TS wszystkie elementy sporu rozpatrywanego w postępowaniu głównym ograniczają się do terytorium Francji. Spór ten toczy się pomiędzy przedsiębiorstwem francuskim i CSA w przedmiocie sprzeciwu tego przedsiębiorstwa wobec odtwarzania zredagowanych przez nie programów przez inne francuskie przedsiębiorstwo. W pkt 50–53 wyroku Ullens de Schooten Trybunał wskazał cztery sytuacje, w których dla rozstrzygnięcia sporów rozpatrywanych w postępowaniach głównych może jednak okazać się niezbędne dokonanie wykładni postanowień TFUE dotyczących swobód podstawowych, pomimo że wszystkie okoliczności sporów ograniczają się do jednego państwa członkowskiego (wyrok Fremoluc, C-343/17, pkt 20). Jednak TS wyjaśnił, że w sytuacji takiej jak stanowiąca przedmiot postępowania głównego, w ramach której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, do sądu odsyłającego należy wskazanie związku, jaki zawisły przed nim spór – mimo jego czysto wewnętrznego charakteru – wykazuje z prawem UE gwarantującymi swobody podstawowe, który to związek czyni uzyskanie wykładni wnioskowanej w ramach odesłania prejudycjalnego niezbędnym dla rozstrzygnięcia owego sporu (wyrok Ullens de Schooten, pkt 55). W ocenie TS w niniejszym przypadku sąd odsyłający nie wskazał jednak związku, jaki zawisły przed nim spór – mimo jego czysto wewnętrznego charakteru – wykazuje z postanowieniami dotyczącymi swobody świadczenia usług, który to związek czyni wykładnię art. 56 TFUE niezbędną dla rozstrzygnięcia tego sporu.

 

Trybunał orzekł, że przepisy dyrektywy o usłudze powszechnej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym państwo członkowskie nałożyło obowiązek rozpowszechniania (must carry) na przedsiębiorstwa, które – nie udostępniając sieci łączności elektronicznej – oferują oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie.

Wyrok TS z 13.12.2018 r., France Télévisions, C-298/17




Źródło: www.curia.eu


opracowała: dr Ewa Skibińska - WPiA UKSW w Warszawie

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Usługa powszechna i prawa użytkowników
Ewa Skibińska (oprac.)
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny