Umowa sprzedaży lokalu mieszkalnego a roszczenia poprzednich właścicieli kamienicy

A A A

Bezskuteczne jest domaganie się stwierdzania nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej sprzedaży mieszkania w kamienicy objętej dekretem z 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279; dalej jako: dekret), jeśli dotychczasowi właściciele nie złożyli wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, zaś kwestionowana decyzja została wydana przed ujawnieniem roszczeń spadkobierców dotychczasowego właściciela – stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny.

Gmina m.st. Warszawy objęła 25.11.1948 r. nieruchomość należącą do Janiny H. składającą się z działki zabudowanej kamienicą na mocy dekretu. Termin do złożenia wniosku w trybie art. 7 dekretu o przyznanie na tym gruncie prawa własności czasowej upłynął 25.5.1949 r. W 1960 r. spadek po byłej właścicielce nieruchomości nabyły jej córki: Wanda H. i Maria B. W latach 1980-1989 trzy z mieszkań w kamienicy zostały sprzedane zamieszkującym je lokatorom.

W 1988 r. Wanda H. złożyła wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości. Po jej śmierci jedyną spadkobierczynią została Maria B. W 2009 r. Prezydent m.st. Warszawy ustanowił prawo użytkowania wieczystego do udziału 0,5 części zabudowanego gruntu na rzecz Marii B. oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej pozostałego udziału oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom trzech lokali mieszkalnych. W 2010 r. Maria B. zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji orzekających o sprzedaży lokali mieszkalnych. Roszczenia dotyczące mieszkań sprzedanych po złożeniu wniosku w 1988 r. zostały uwzględnione, natomiast decyzja o sprzedaży lokalu mieszkalnego wydana w 1980 r. została uznana za zgodną z prawem, bowiem na mocy obowiązujących przepisów to najemcy przysługiwało pierwszeństwo nabycia lokalu mieszkalnego.

Maria B. wniosła skargę na decyzję SKO w Warszawie, jednak WSA w Warszawie nie uznał zarzutów wskazanych przez Marię B. za zasadne. Jak wskazano, na mocy dekretu, z dniem jego wejścia w życie, czyli 21.11.1945 r. wszelkie grunty na obszarze m.st. Warszawy przeszły z mocy prawa na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie 13.4.1950 r. te stały się własnością Państwa. Zgodnie zaś z art. 5 dekretu, budynki, znajdujące się na gruntach przechodzących na własność gminy m.st. Warszawy, pozostawały własnością dotychczasowych właścicieli, jednak w razie nieprzyznania dotychczasowemu właścicielowi gruntu prawa własności czasowej lub prawa zabudowy wszystkie budynki, położone na gruncie, przechodziły na własność gminy. Sąd stwierdził, że w dacie wydania decyzji o sprzedaży lokalu zarówno grunt nieruchomości, jak i budynek na nim posadowiony były własnością Skarbu Państwa. W ocenie sądu nie doszło również do naruszenia § 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 18.5.1970 r. w sprawie sprzedaży przez państwo budynków z równoczesnym oddaniem działek w użytkowanie wieczyste (t. jedn.: Dz.U. z 1975 r. Nr 2, poz. 9). Zgodnie z tym przepisem pierwszeństwo nabycia domów mieszkalnych przysługuje: osobom zamieszkałym w tych domach w charakterze najemców lokalu, repatriantom, osobom, które utraciły własność domu mieszkalnego na skutek wywłaszczenia. Sąd uznał, że regulacja ta wyraźnie wskazuje kolejność w jakiej należy realizować prawo pierwszeństwa osób wskazanych w przepisie i niewątpliwie wynika z niej, że pierwszeństwo najemcy wyprzedza pierwszeństwo wywłaszczonego. W dacie wydawania kontrolowanej decyzji o sprzedaży lokalu w ogóle nie były zgłoszone żadne roszczenia ani wcześniej dotychczasowej właścicielki ani jej następców prawnych a dotyczące nieruchomości dekretowej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Jak podkreślono w uzasadnieniu wyroku, w chwili wydawania decyzji o sprzedaży mieszkania, właścicielem nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej był Skarb Państwa. Roszczenia spadkobierców właścicielki zostały ujawnione dopiero po zawarciu transakcji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia licznych przepisów międzynarodowych, sąd stwierdził, że nie można poprzez ich interpretację dowodzić takiej interpretacji art. 156 KPA, regulującego zasady stwierdzania nieważności decyzji administracyjnej, która miałaby prowadzić do zastąpienia rozwiązań normatywnych, koniecznych dla uregulowania kwestii roszczeń byłych właścicieli nieruchomości.

Wyrok NSA z 28.11.2014 r., I OSK 725/13

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Umowa sprzedaży lokalu mieszkalnego a roszczenia poprzednich właścicieli kamienicy
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny