Stosowanie rabatów jako czyn nieuczciwej konkurencji

Wyrok SN

A A A

Sąd Najwyższy przypomniał, że czynem nieuczciwej konkurencji jest utrudnianie innym przedsiębiorcom dostępu do rynku, w szczególności przez pobieranie innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży. Jednak stwierdzenie, czy dany rabat stanowi niedopuszczalną opłatę, którą można zakwalifikować jako czyn nieuczciwej konkurencji, zależy od okoliczności konkretnej sprawy.

Sieć hipermarketów „A.” sp. z o.o. zawarła umowę o współpracy z „A.” S.A. zajmującą się sprzedażą produktów odzieżowych. Zdeklarowano się w niej, że jeśli zostanie przekroczona, uzgodniona przez strony umowy, wielkość sprzedaży tekstyliów oferowanych przez „R.” S.A. sieci „A.”, wówczas zbywca zobowiązany będzie do udzielania rabatów posprzedażowych. Ponieważ firma odzieżowa zobowiązała się do dostarczania zamówionych produktów do centralnego magazynu sieci „A.”, musiała również ponosić opłaty logistyczne za przetransportowanie ich do poszczególnych sklepów sieci.

Po zakończeniu współpracy „R.” S.A. uznał, że uzgodnienia te są sprzeczne z regulacjami ustawowymi i skierowała spór o zwrot premii i opłat logistycznych na drogę sądową. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy z 16.4.1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. jedn.: Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503; dalej jako: ZNKU), czynem nieuczciwej konkurencji jest utrudnianie innym przedsiębiorcom dostępu do rynku, w szczególności przez pobieranie innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży. Definicja marży handlowej została sprecyzowana w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 5.7.2001 r. o cenach (t. jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 385), na mocy którego, marża handlowa oznacza różnicę między ceną płaconą przez kupującego a ceną uprzednio zapłaconą przez przedsiębiorcę, wynikającą z kosztów i zysku przedsiębiorcy; marża handlowa może być wyrażona kwotowo lub w procentach.

Sąd I instancji podzielił stanowisko powódki i zasądził na jej rzecz żądaną kwotę – 1 mln zł wraz z należnymi odsetkami. Sąd II instancji zakwestionował jedynie obliczenia co do kwoty odsetek. Przyjmując, że obie strony osiągały zysk we wzajemnych relacjach handlowych, który zależał wprost proporcjonalnie od wysokości obrotów, nakładanie tylko na jedną ze stron stosunku zobowiązaniowego obowiązku dodatkowego premiowania strony przeciwnej, należy uznać za działanie utrudniające dostęp do rynku, przez nakładanie nieuzasadnionych w mechanizmie wolnej konkurencji opłat, co prowadzi do naruszenia interesu ekonomicznego dostawcy (zob. wyrok SA we Wrocławiu z 13.3.2013 r., I ACa 48/13, niepubl.).

Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną „A.” sp. z o.o. Jak wskazano z art. 15 ust. 1 pkt 4 ZNKU wprost wynika, że pobieranie należności innych niż marże handlowe nie jest dozwolone. SN podkreślił, że nie jest możliwe ogólne stwierdzenie, czy dane świadczenie lub rabat może być potraktowane jako niedozwolone. W każdym przypadku rabat taki musi być oceniany w sposób indywidualny (zob. wyrok SA w Gdańsku z 22.5.2013 r., I ACa 191/13, niepubl.; wyrok SA w Gdańsku z 19.4.2013 r., V ACa 177/13, niepubl.; wyrok SA w Gdańsku z 7.3.2013 r., V ACa 83/13, niepubl. oraz wyrok SA w Warszawie z 24.1.2013 r., I ACa 856/12, niepubl.). Decydującego znaczenia nie będzie miała bowiem ustalona przez strony nazwa świadczenia, ale jego natura i cel stron danej umowy (zob. wyrok SA w Lublinie z 25.1.2012 r., I ACa 639/11, niepubl. oraz wyrok SA w Poznaniu z 25.2.2010 r., I ACa 107/10, niepubl.).

Sąd Najwyższy podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie premie miały zostać naliczane już po przekroczeniu 10 tys. zł obrotu, czyli kwoty stosunkowo niewielkiej, w odniesieniu do transakcji handlowych zwieranych przez obie firmy, obroty z których były liczone w milionach złotych. W ocenie SN, z przedstawionego stanu faktycznego wyraźnie wynika, że kwestionowane postanowienie umowne zostało wpisane do umowy w celu obejścia przepisów ZNKU. Sąd Najwyższy wskazał również, że choć dostawa towaru jest elementem umowy sprzedaży, to już sposób dostarczania tego towaru do poszczególnych punktów sprzedaży należy rozstrzygnąć w ramach wewnętrznej polityki danej firmy. Dlatego nakładanie dodatkowych opłat logistycznych, również prowadziło do obejścia regulacji ustawowych.

Wyrok SN z 8.11.2013 r., I CSK 46/13

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Stosowanie rabatów jako czyn nieuczciwej konkurencji
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny