Rozbieżność w ocenie stanu faktycznego między dwoma organami podatkowymi jako przesłanka wznowienia postępowania

A A A

Rozbieżność w ocenie stanu faktycznego między dwoma organami podatkowymi nie może być uznana za przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29.8.1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej jako: OrdPU). Co do zasady, również uniewinniający wyrok sądu karnego nie jest nową okolicznością faktyczną lub nowym dowodem w sprawie podatkowej, chyba że sąd karny przesądził o istotnej dla rozstrzygnięcia w sferze podatku okoliczności faktycznej – wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Stan faktyczny

W 2006 r. „O.” sp. z o.o. zawarła z „R.” sp. z o.o. umowę sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu. Organy podatkowe zakwestionowały obniżenie przez „O.” sp. z o.o. w następstwie korekty faktury należnego z tego tytułu podatku od towarów i usług o kwotę ponad 600 tys. zł, korekta nie uwzględniała bowiem tego, że rozliczenie nastąpiło częściowo w PLN, a częściowo w EUR. „O.” sp. z o.o. wniosła skargę, a następnie skargę kasacyjną, ale sądy administracyjne obu instancji potwierdziły prawidłowość stanowiska organów podatkowych.

W 2017 r. „O.” sp. z o.o. wystąpiła o wznowienie postępowania z uwagi na to, że ujawniły się nowe, nieznane dotychczas organowi, dowody w postaci dokumentów dotyczących „R.” sp. z o.o. w postaci deklaracji podatkowych i korekty deklaracji, a także protokoły kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., które potwierdzały prawidłowość rozliczenia transakcji po dokonanej korekcie. Podatniczka twierdziła, że zapoznała się z tymi dokumentami dopiero w toku postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem uniewinniającym Prezesa Zarządu „O.” sp. z o.o. od popełnienia przestępstwa zaniżenia podstawy opodatkowania w podatku VAT, a w konsekwencji zawyżenia podatku VAT do zwrotu o kwotę 600 tys. zł. We wniosku dowodzono, że decyzje wobec „O.” sp. z o.o. zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i wynikającej z niego zasady równego traktowania podatników, bowiem w tej samej sytuacji faktycznej – w związku z wykonywaniem transakcji, jej dwie strony zostały potraktowane w sposób odmienny przez różne organy podatkowe.

Po wznowieniu postępowania podatkowego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. odmówił uchylenia kwestionowanej decyzji, uznając, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 OrdPU, bowiem organ posiadał wiedzę o odmiennej ocenie skutków podatkowych transakcji wobec „R.” sp. z o.o.

Orzeczenie WSA

Stanowisko to podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który oddalił skargę podkreślając, że aby została spełniona przesłanka wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną określona w art. 240 § 1 pkt 5 OrdPU, ujawnione okoliczności faktyczne muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych w rozumieniu wskazanego przepisu nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane tylko z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję w „zwykłym” postępowaniu.

Stanowisko NSA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną „O.” sp. z o.o. W uzasadnieniu podkreślono, że nie każda wadliwość postępowania podatkowego, która może być rozważana w toku zwykłej kontroli instancyjnej i w konsekwencji wpływać na kierunek rozstrzygnięcia, może stanowić skuteczną podstawę wznowienia postępowania. Nowe okoliczności faktyczne, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 OrdPU, to okoliczności, które gdyby były znane organowi to spowodowałyby rozstrzygnięcie sprawy w inny sposób od przyjętego w decyzji kończącej wznowione postępowanie, czyli obiektywne okoliczności, które w sposób istotny modyfikują ustalony przez organ stan faktyczny sprawy (zob. wyrok NSA z 23.5.2019 r., II FSK 1593/17, Legalis; wyrok NSA z 8.5.2019 r., II FSK 72/19, Legalis). W ocenie NSA, rozbieżność w ocenie stanu faktycznego między dwoma organami podatkowymi, nie może być jednak uznana za przesłankę wznowienia przewidzianą w art. 240 § 1 pkt 5 OrdPU. Jak wyjaśniono, z treści decyzji ostatecznej z 2009 r. wynika, że organ podatkowy był świadomy stanowiska innego organu podatkowego, zaś błędna ocena okoliczności faktycznych nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania, gdyż nie jest tym samym co brak wiedzy o określonej okoliczności (zob. wyrok NSA z 24.7.2018 r., I FSK 1748/16, Legalis; wyrok NSA z 24.5.2018 r., I FSK 1549/16, Legalis).

Naczelny Sąd Administracyjny uznał też, że wyrok sądu karnego wydany wobec Prezesa Zarządu „O.” sp. z o.o. nie stanowi nowego dowodu, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 OrdPU. Orzeczenie to nie istniało w chwili wydawania decyzji ostatecznej z 2009 r. i nie przesądza kwestii skutków podatkowych spornej transakcji. W wyroku decydowano o odpowiedzialności karnoskarbowej prezesa spółki, zaś uniewinnienie od zarzutu zawyżenia kwoty podatku do zwrotu nie może być utożsamiane z wiążącym ustaleniem następstw podatkowych dokonanej przez strony czynności prawnej, w tym sensie, że sąd karny nie rozstrzygał o prawidłowości bądź wadliwości stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. Uniewinniający wyrok sądu karnego nie jest, co do zasady, nową okolicznością faktyczną lub nowym dowodem w sprawie podatkowej, a tym samym nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania podatkowego (zob. wyrok NSA z 26.2.2019 r., II FSK 3436/18, Legalis; wyrok NSA z 14.2.2018 r., II FSK 135/16, Legalis).

Wyrok NSA z 27.4.2020 r., I FSK 442/20, Legalis


Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Rozbieżność w ocenie stanu faktycznego między dwoma organami podatkowymi jako przesłanka wznowienia postępowania
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny