Przewóz środków pieniężnych

A A A

W sierpniu 2012 r. R.M. Chmielewski wjechał z Serbii na terytorium Węgier bez złożenia deklaracji o kwocie środków pieniężnych, które przewozi, tj. kwocie odpowiadającej ogółem 147 492 euro (złożonej z 249 150 lewów bułgarskich, 30 000 lirów tureckich i 29 394 lejów rumuńskich). Decyzją z października 2013 r. generalna dyrekcja kontroli celnej i podatkowej w Dél-alföld nałożyła na niego grzywnę administracyjną w wysokości 24 532 000 HUF z powodu nieprzestrzegania obowiązku ciążącego na podstawie rozporządzenia Nr 1889/2005 w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty i węgierskiej ustawy Nr XLVIII, przyjętej w celu wykonania tego rozporządzenia, tzn. niezadeklarowania powyższej kwoty w chwili wjazdu na terytorium UE. R.M. Chmielewski wniósł skargę na tę decyzję, podnosząc w szczególności, że przepisy ustawy Nr XLVIII są sprzeczne z unijnym prawem.

W pytaniach prejudycjalnych węgierski sąd zmierzał do ustalenia, czy art. 65 ust. 3 TFUE i art. 9 ust. 1 rozporządzenia Nr 1889/2005 powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które w celu ukarania naruszenia obowiązku złożenia deklaracji przewidzianego w art. 3 tego rozporządzenia przewiduje grzywnę administracyjną, której wysokość odpowiada 60% kwoty środków pieniężnych, która nie została zgłoszona, jeżeli przekracza ona 50 000 euro?

Zgodnie z motywami 2, 5 i 6 rozporządzenia Nr 1889/2005 ma ono na celu zapobieganie wprowadzaniu do systemu finansowego korzyści pochodzących z działań sprzecznych z prawem oraz ich inwestowaniu po „wypraniu”, zniechęcanie do niego oraz jego unikanie, w szczególności poprzez wprowadzenie zasady obowiązkowego zgłaszania przepływów, która pozwala na zebranie dotyczących ich informacji. W tym celu art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje wobec każdej osoby fizycznej wjeżdżającej na terytorium UE lub wyjeżdżającej z tego terytorium, która przewozi kwotę środków pieniężnych równą lub wyższą niż 10 000 euro, obowiązek zgłoszenia tej kwoty.

Na podstawie art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia każde państwo członkowskie powinno przewidzieć sankcje, które stosuje się w przypadku niedopełnienia obowiązku złożenia deklaracji. Zgodnie z tym przepisem ustanowione w ten sposób sankcje powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Zgodnie z orzecznictwem TS państwa członkowskie mają obowiązek wykonywania tej kompetencji z przestrzeganiem unijnego prawa i jego zasad ogólnych (wyroki: Ntionik i Pikoulas, C 430/05, pkt 53; Urbán, C 210/10, pkt 23). W szczególności środki karne i administracyjne dozwolone przez prawo krajowe nie powinny wychodzić poza granice tego, co jest konieczne dla realizacji uzasadnionych celów zamierzonych przez to prawo (wyroki: Ntionik i Pikoulas, pkt 54; Urbán, pkt 24, 53). Surowość sankcji powinna być odpowiednia do powagi naruszeń, które są przez nie karane, zwłaszcza poprzez zapewnienie rzeczywiście odstraszającego skutku przy jednoczesnym poszanowaniu ogólnej zasady proporcjonalności (wyroki: Asocia?ia Accept, C 81/12, pkt 63; LCL Le Crédit Lyonnais, C 565/12, pkt 45).

W niniejszym postępowaniu skuteczny i odstraszający charakter sankcji przewidzianych w ustawie Nr XLVII nie został zakwestionowany. Trybunał stwierdził, że sporne sankcje są właściwe dla osiągnięcia celów zamierzonych przez rozporządzenie Nr 1889/2005 i dla zapewnienia rzeczywistego wdrożenia obowiązku złożenia deklaracji przewidzianej w art. 3 tego rozporządzenia, ponieważ mogą one zniechęcić do naruszenia tego obowiązku. Ponadto system, na podstawie którego wartość sankcji przewidziana w art. 9 tego rozporządzenia różnicuje się w zależności od kwoty niezgłoszonych środków pieniężnych, nie wydaje się, co do zasady, nieproporcjonalny.

Jednakże zdaniem TS z uwagi na charakter analizowanego naruszenia, tzn. naruszenia obowiązku złożenia deklaracji przewidzianego w art. 3 rozporządzenia Nr 1889/2005, grzywna, której wysokość odpowiada 60% kwoty niezgłoszonych środków pieniężnych, jeżeli ta kwota przekracza 50 000 euro, jest nieproporcjonalna. W rzeczywistości taka grzywna wykracza poza granice tego, co jest konieczne dla zagwarantowania przestrzegania tego obowiązku i zapewnienia realizacji celów zamierzonych przez to rozporządzenie. Grzywna przewidziana w art. 9 rozporządzenia Nr 1889/2005 nie ma na celu karania ewentualnych oszukańczych lub bezprawnych czynności, a jedynie karanie naruszenia ww. obowiązku.

Trybunał wskazał, że art. 4 ust. 2 rozporządzenia Nr 1889/2005 przewiduje możliwość zatrzymania w drodze decyzji administracyjnej oraz zgodnie z warunkami ustalonymi przez prawo krajowe środków pieniężnych, które nie były przedmiotem deklaracji przewidzianej w art. 3 tego rozporządzenia, w szczególności aby umożliwić właściwym organom przeprowadzenie kontroli i koniecznych weryfikacji dotyczących pochodzenia tych środków, przewidzianego sposobu ich wykorzystania oraz ich przeznaczenia. W ten sposób sankcja składająca się z grzywny w niższej kwocie połączonej ze środkiem zatrzymania niezgłoszonych, zgodnie z art. 3, środków pieniężnych byłaby w stanie osiągnąć cele zamierzone przez to rozporządzenie bez wykraczania poza to, co jest konieczne w tym celu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że ustawa Nr XLVIII nie przewiduje takiej możliwości.

Reasumując TS orzekł, że art. 9 ust. 1 rozporządzenia Nr 1889/2005 powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne uregulowanie w postępowaniu głównym, które dla ukarania naruszenia obowiązku zgłoszenia deklaracji, przewidzianego w art. 3 tego rozporządzenia, przewiduje grzywnę administracyjną w wysokości odpowiadającej 60% kwoty niezgłoszonych środków pieniężnych, jeżeli ta kwota przekracza 50 000 euro.

Wyrok TS z 16.7.2015 r., Chmielewski, C 255/14

 

Źródło: www.curia.eu

 

opracowała: dr Ewa Skibińska - adiunkt na WPiA UKSW

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Przewóz środków pieniężnych
Ewa Skibińska (oprac.)
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny