Niedopuszczalność zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 166a § 2 EgzAdmU

A A A

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że na postanowienie w przedmiocie wyrażenia zobowiązanemu zgody przez organ egzekucyjny na dokonanie wypłaty z zajętego w celu zabezpieczenia rachunku bankowego zobowiązanego, zobowiązanemu nie przysługuje zażalenie.

„A.” sp. z o.o. zwróciła się o wyrażenie zgody na wypłatę środków z zajętego, w celu zabezpieczenia, rachunku bankowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wyraził zgodę na wypłatę z zabezpieczonego rachunku bankowego kwoty ponad 4 tys. zł, a w pozostałej części odmówił zwolnienia środków pieniężnych.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na to postanowienie. Organ odwoławczy podkreślił, że strona była przez organ egzekucyjny pouczona, iż z art. 166a § 2 ustawy z 17.6.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1201; dalej jako: EgzAdmU), nie wynika dla niej uprawnienie do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd wyjaśnił, że możliwość zaskarżenia postanowienia wynikać musi wprost z przepisów EgzAdmU lub KPA. W zamkniętym katalogu postanowień, na które przysługuje zażalenie, nie mieści się postanowienie organu egzekucyjnego wydane w trybie art. 166a § 2 EgzAdmU. W ocenie Sądu, nie można się zgodzić z sugestią strony skarżącej, że opierając się na art. 166b EgzAdmU należy zastosować w niniejszej sprawie per analogiam unormowanie zawarte w art. 13 § 1 i 2 EgzAdmU, który – według strony – w postępowaniu egzekucyjnym stanowi odpowiednik art. 166a EgzAdmU. Zaznaczył przy tym, że art. 166b EgzAdmU nakazuje stosowanie przepisów działu I ustawy odpowiednio, z uwzględnieniem odmienności postępowania zabezpieczającego. Skoro ustawodawca pewne akty i czynności zabezpieczył możliwością zaskarżenia, innym zaś takiego przywileju odmówił, należy przyjąć, że uczestnicy postępowania egzekucyjnego nie mogą podejmować działań, które z takim rozwiązaniem byłyby sprzeczne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Jak wyjaśniono, ustawodawca w EgzAdmU zawarł zamknięty katalog postanowień, na które przysługuje zażalenie. Na rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego, dotyczące możliwości wypłaty przez zobowiązanego z zajętego w celu zabezpieczenia rachunku bankowego, ustawodawca nie ustanowił środka zaskarżenia. Natomiast przepisy KPA w postępowaniu egzekucyjnym mają jedynie posiłkowe zastosowanie, nie mogą modyfikować istniejących rozwiązań normatywnych ujętych w przepisach egzekucyjnych.

W uzasadnieniu wskazano, że zdefiniowane w art. 1a pkt 19 EgzAdmU zajęcie zabezpieczenia jest czynnością egzekucyjną, polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego należności pieniężnych w wyniku, której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikami majątkowymi zobowiązanego, w okresie niezbędnym do wykonania obowiązku objętego dokumentem, stanowiącym podstawę zabezpieczenia, ale która nie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku. Z powyższej definicji wynika wprost, że podstawowym celem zajęcia zabezpieczającego jest zmniejszenie ryzyka wierzyciela związanego z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem przez dłużnika obciążających go obowiązków. Zajęcie zabezpieczające stwarza więc pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do wykonania obowiązku.

Wyrażenie zgody przez organ egzekucyjny, na wypłatę przez zobowiązanego części kwoty z zajętego, w celu zabezpieczenia, rachunku bankowego na pokrycie wydatków niezbędnych dla wykonywania działalności gospodarczej, musi być poprzedzone analizą, że nie utrudni lub udaremni egzekucji zobowiązania podatkowego, nie pozbawi ochrony prawnej ich wykonania. Z tego też względu ustawodawca nie uznał za celowe ustanowienia możliwości zaskarżania postanowienia wydanego w trybie art. 166a § 2 EgzAdmU. W ocenie NSA, ustawodawca, odsyłając w art. 18 EgzAdmU do odpowiedniego stosowania przepisów KPA, odwołuje się przede wszystkim do fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego tj. legalności, prawdy obiektywnej, przekonywania, udzielenia informacji i szybkości postępowania, ochrony trwałości rozstrzygnięć ostatecznych.

W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że zajęcie egzekucyjne i zajęcie zabezpieczające to dwie różne instytucje postępowania egzekucyjnego. Zajęcie zabezpieczające, dokonane przez organ egzekucyjny, nie zmierza do wykonania obowiązku, ale zabezpiecza jego realizację w przyszłości. Natomiast celem zajęcia egzekucyjnego jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku. Pamiętać należy, że zwrot legislacyjny „stosuje się odpowiednio” oznacza, że wskazane przez art. 166b EgzAdmU przepisy mają zastosowanie, lecz z niezbędnymi modyfikacjami, podyktowanymi specyfiką postępowania zabezpieczającego. Zważywszy na różne cele obu rodzajów postępowań, jest rzeczą ewidentną, że w postępowaniu w przedmiocie zajęcia zabezpieczającego nie ma zastosowania art. 13 EgzAdmU. Ma on natomiast zastosowanie w przypadku zajęcia egzekucyjnego.

Wyrok NSA z 20.3.2018 r., II FSK 731/16

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Niedopuszczalność zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 166a § 2 EgzAdmU
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny