Krótkoterminowy wynajem

A A A

Stan faktyczny

Spór dotyczył naruszenia przez właścicieli mieszkań – którzy oferowali ich wynajem na stronie internetowej – art. L. 631-7 francuskiego kodeksu budownictwa i mieszkalnictwa (dalej jako: KBM). Przepis ten nakłada obowiązek uzyskania uprzedniego zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na wielokrotnym, krótkoterminowym, odpłatnym wynajmie umeblowanych lokali mieszkalnych klientom zatrzymującym się przejazdem, którzy nie dokonują w nich zameldowania.

Pytania prejudycjalne dotyczyły interpretacji art. 1, 2, 4 oraz art. 9 ust. 1 lit. b) i c), a także art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12.12.2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L z 2006 r. Nr 376, s. 36) w odniesieniu do uregulowania państwa członkowskiego dotyczącego działalności polegającej na wielokrotnym, krótkoterminowym, odpłatnym wynajmie umeblowanych lokali mieszkalnych klientom zatrzymującym się przejazdem, którzy nie dokonują w nich zameldowania, wykonywanej zawodowo lub niezawodowo.

Stanowisko TS

1. Zakres dyrektywy 2006/123

Artykuł 1 dyrektywy 2006/123 stanowi zasadniczo w ust. 1, że celem tej dyrektywy jest ułatwienie korzystania ze swobody przedsiębiorczości przez usługodawców oraz ze swobodny przepływ usług przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu jakości usług. Dyrektywa 2006/123, zgodnie z jej art. 2 ust. 1, ma zastosowanie do usług świadczonych przez usługodawców prowadzących przedsiębiorstwo w państwie członkowskim. Artykuł 2 ust. 2 tej dyrektywy wyłącza jednak szereg rodzajów działalności z zakresu jej stosowania. W art. 2 ust. 3 dyrektywy uściślono, że nie ma ona zastosowania w dziedzinie podatków.

Z art. 4 pkt 1 dyrektywy 2006/123 wynika, że na potrzeby tej dyrektywy „usługa” oznacza wszelką działalność gospodarczą prowadzoną na własny rachunek, zwykle świadczoną za wynagrodzeniem, zgodnie z art. 57 TFUE. W niniejszej sprawie opisana działalność polegająca na wynajmie nieruchomości prowadzona przez osobę prawną lub osobę fizyczną na własny rachunek, zdaniem TS, jest objęta zakresem pojęcia „usługa” w rozumieniu art. 4 pkt 1 dyrektywy 2006/123.

Trybunał stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, aby ta usługa mogła wchodzić w zakres jednego z rodzajów działalności wyłączonych na podstawie art. 2 ust. 2 dyrektywy 2006/123. Sytuacja leżąca u podstaw rozpatrywanych spraw nie jest również objęta dziedziną podatków w rozumieniu art. 2 ust. 3 tej dyrektywy.

Trybunał wyjaśnił, że zgodnie z motywem 9 dyrektywy 2006/123 na gruncie stosowania tej dyrektywy wyłączone są w szczególności „wymogi takie jak […] przepisy dotyczące użytkowania lub zagospodarowania terenu, planowania przestrzennego w środowisku miejskim i wiejskim”. Zatem dyrektywa 2006/123 nie ma zastosowania do wymogów, co do których nie można uznać, że stwarzają ograniczenia w swobodzie przedsiębiorczości usługodawców w państwach członkowskich oraz w swobodnym przepływie usług między państwami członkowskimi. Z orzecznictwa TS wynika, że takie wymogi nie regulują konkretnie dostępu do danej działalności usługowej lub jej wykonywania ani nie mają na nie szczególnego wpływu, lecz muszą być przestrzegane przez usługodawców w związku z prowadzeniem przez nich działalności gospodarczej, tak samo jak przez osoby działające prywatnie (wyrok TS z 30.1.2018 r., X i Visser, C-360/15 i C-31/16, pkt 123). Zatem zakresem stosowania dyrektywy 2006/123 objęte są jedynie takie formalności administracyjne, a tym samym uregulowania państw członkowskich, które regulują konkretnie podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej bądź jej podejmowanie lub prowadzenie w ramach określonej kategorii usług w rozumieniu art. 2 ust. 1 tej dyrektywy w zw. z jej art. 4 pkt 1.

Celem KBM jest zapewnienie wystarczającej podaży przystępnych cenowo mieszkań na wynajem długoterminowy, wobec czego można uznać, że uregulowanie to dotyczy użytkowania lub zagospodarowania terenu, a w szczególności planowania przestrzennego w środowisku miejskim. Jednak TS stwierdził, że KBM nie ma zastosowania bez rozróżnienia do wszystkich osób, lecz jest skierowane konkretnie do tych osób, które zamierzają świadczyć określone rodzaje usług, takie jak usługi polegające na wielokrotnym, krótkoterminowym wynajmie umeblowanych nieruchomości mieszkalnych klientom zatrzymującym się przejazdem, którzy nie dokonują w nich zameldowania (wyrok X i Visser, pkt 124).

Z KBM wynika, że odpłatny wynajem nieruchomości nieumeblowanej, podobnie jak wynajem na łączny okres poniżej czterech miesięcy rocznie nieruchomości umeblowanej stanowiącej główne miejsce zamieszkania wynajmującego, w szczególności, nie podlegają temu uregulowaniu. Tym samym ze względu na to, że KBM normuje podejmowanie i prowadzenie pewnych określonych form działalności polegającej na wynajmie nieruchomości, nie jest ono uregulowaniem mającym każdorazowo zastosowanie w zakresie użytkowania lub zagospodarowania terenu bądź planowania przestrzennego w środowisku miejskim i wiejskim, a zatem w ocenie TS nie może ono być wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy 2006/123.

Trybunał orzekł, że art. 1 i 2 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że ta dyrektywa ma zastosowanie do uregulowania państwa członkowskiego dotyczącego działalności polegającej na wielokrotnym, krótkoterminowym, odpłatnym wynajmie umeblowanych lokali mieszkalnych klientom zatrzymującym się przejazdem, którzy nie dokonują w nich zameldowania, wykonywanej zawodowo lub niezawodowo.

2. System zezwoleń

Zgodnie z art. 4 pkt 6 dyrektywy 2006/123 „system zezwoleń” oznacza każdą procedurę, zgodnie z którą od usługodawcy lub usługobiorcy faktycznie wymaga się podjęcia kroków w celu uzyskania od właściwego organu formalnej lub dorozumianej decyzji dotyczącej podjęcia lub prowadzenia działalności usługowej. W art. 4 pkt 7 tej dyrektywy zdefiniowano pojęcie „wymogu” jako wszelkie zobowiązanie, zakaz, warunek lub ograniczenie przewidziane w przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych państw członkowskich lub wynikające z orzecznictwa, praktyki administracyjnej lub zasad stosowanych przez zrzeszenia zawodowe bądź wspólnych zasad stowarzyszeń zawodowych lub innych organizacji zawodowych, przyjętych w ramach korzystania przez nie z ich autonomii prawnej. Trybunał stwierdził, że „system zezwoleń” w rozumieniu art. 4 pkt 6 dyrektywy 2006/123 różni się zatem od „wymogu” w rozumieniu art. 4 pkt 7 tej dyrektywy tym, iż wiąże się on z koniecznością podjęcia przez usługodawcę stosownych działań oraz wydania przez właściwe organy formalnej decyzji, w drodze której zezwalają one na działalność tego usługodawcy (wyrok X i Visser, pkt 115).

W niniejszej sprawie KBM nakłada na osoby będące właścicielami lokalu znajdującego się w gminie liczącej ponad 200 000 mieszkańców, które zamierzają wielokrotnie i krótkoterminowo wynajmować dany lokal jako lokal umeblowany klientom zatrzymującym się przejazdem, niedokonującym w nim zameldowania, mają, co do zasady i pod groźbą sankcji, obowiązek uzyskania uprzedniego zezwolenia na zmianę sposobu użytkowania, wydawanego przez mera gminy, w której ten lokal się znajduje, przy czym wydanie takiego zezwolenia może zostać uzależnione od rekompensaty w postaci dodatkowego, jednoczesnego przekształcenia w mieszkania lokali o innym sposobie użytkowania.

Trybunał orzekł, że art. 4 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, iż uregulowanie krajowe, które ustanawia wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia na prowadzenie niektórych rodzajów działalności polegającej na wynajmie lokali mieszkalnych, wchodzi w zakres pojęcia „systemu zezwoleń” w rozumieniu pkt 6 tego artykułu.

3. Uzasadnienie nadrzędnym względem interesu ogólnego

Na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/123 państwa członkowskie mogą uzależnić podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej od systemu zezwoleń jedynie pod warunkiem, że system ten jest niedyskryminacyjny w stosunku do danego usługodawcy i uzasadniony nadrzędnym względem interesu ogólnego. Ponadto, celu owego systemu nie można osiągnąć za pomocą mniej restrykcyjnych środków, w szczególności z uwagi na to, iż kontrola następcza miałaby miejsce zbyt późno, aby odnieść rzeczywisty skutek.

Celem art. L. 631-7 KBM jest ustanowienie mechanizmu przeciwdziałania problemowi niedoboru mieszkań na wynajem, aby zaradzić pogarszaniu się warunków dostępu do mieszkań i wzmaganiu się napięcia na rynkach nieruchomości, w szczególności poprzez uregulowanie niewydolności rynku, chronić właścicieli i lokatorów oraz umożliwić zwiększenie podaży mieszkań na warunkach zapewniających równowagę terytorialną, ponieważ mieszkanie jest dobrem pierwszej potrzeby, a prawo do godnych warunków mieszkaniowych stanowi cel chroniony przez francuską Konstytucję. W ocenie TS taki cel jak ten, któremu służy KBM, stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego w rozumieniu prawa Unii, a w szczególności dyrektywy 2006/123.

W art. 4 pkt 8 dyrektywy 2006/123 przewidziano, że nadrzędne względy interesu ogólnego, na które państwa członkowskie mogą się powołać, to względy uznane za takie w orzecznictwie Trybunału, obejmujące w szczególności względy dotyczące ochrony środowiska miejskiego, a także cele polityki społecznej. Trybunał uznał już, że wymogi związane z polityką mieszkalnictwa socjalnego, mające na celu zwalczanie presji rynku nieruchomości, zwłaszcza gdy na danym rynku występuje strukturalny niedobór mieszkań i szczególnie wysokie zagęszczenie ludności, mogą stanowić nadrzędne względy interesu ogólnego (wyrok TS z 8.5.2013 r., Libert i in., C-197/11 i C-203/11, pkt 50–52). Z akt sprawy wynika, że działalność polegająca na krótkoterminowym wynajmie umeblowanych lokali wywołuje znaczące skutki inflacyjne dla poziomu czynszów w szczególności w Paryżu, ale również w innych miastach francuskich, zwłaszcza gdy wynajmujący oferują wynajem dwóch lub większej liczby całych mieszkań bądź jednego całego mieszkania przez okres przekraczający 120 dni w roku. Zatem TS stwierdził, że uregulowanie takie jak KBM jest uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego.

Trybunał orzekł, że art. 9 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe, które w celu zapewnienia wystarczającej podaży przystępnych cenowo mieszkań na wynajem długoterminowy obejmuje niektóre rodzaje działalności polegającej na wielokrotnym, krótkoterminowym, odpłatnym wynajmie umeblowanych lokali mieszkalnych klientom zatrzymującym się przejazdem, niedokonującym w nich zameldowania, systemem uprzednich zezwoleń mającym zastosowanie w pewnych gminach, w których napięcie w zakresie czynszów jest szczególnie wyraźne, jest uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego związanym z przeciwdziałaniem problemowi niedoboru mieszkań na wynajem oraz proporcjonalne do zamierzonego celu, ponieważ celu tego nie można osiągnąć za pomocą mniej restrykcyjnych środków, w szczególności z uwagi na to, iż kontrola następcza miałaby miejsce zbyt późno, aby odnieść rzeczywisty skutek.

4. Kryteria

Zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2006/123, systemy zezwoleń, o których mowa w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy, muszą opierać się na kryteriach wykluczających możliwość korzystania przez właściwe organy z przyznanego im uznania w sposób arbitralny. Stosownie do art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/123 te kryteria muszą być w szczególności uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego, proporcjonalne do owego celu związanego z interesem ogólnym, jasne i jednoznaczne, obiektywne, podane z wyprzedzeniem do publicznej wiadomości oraz przejrzyste i łatwo dostępne.

Odnosząc się do określonego w art. 10 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2006/123 wymogu, aby kryteria udzielenia zezwoleń były uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego, TS stwierdził, że kryteria ustanowione w KBM – ze względu na to, że regulują one zasady określania na szczeblu lokalnym warunków udzielania zezwoleń przewidzianych w przyjętym na szczeblu krajowym systemie, który jest uzasadniony takim względem – należy, co do zasady, uznać za uzasadnione tym względem. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w której ustawodawca krajowy ustanowił wymóg, aby organy lokalne kierowały się takim względem przy konkretnym wdrażaniu uregulowania krajowego, kładąc nacisk na cel związany z zapewnieniem zróżnicowania społecznego, na potrzebę uwzględnienia przy owym wdrażaniu charakterystyki rynków lokali mieszkalnych, a także na konieczność niepogłębiania problemu niedoboru mieszkań.

Analizując wymóg proporcjonalności, określony w art. 10 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/123, TS wskazał, że zasadniczo dyskusja dotyczy przyznanego przedmiotowym francuskim gminom uprawnienia do uzupełnienia wymogu uzyskania uprzedniego zezwolenia, o obowiązek rekompensaty w postaci dodatkowego, jednoczesnego przekształcenia w mieszkania lokali o innym sposobie użytkowania, którego wymiar określa rada gminy. Takie uregulowanie pozwala zapewnić dostosowanie systemu zezwoleń, jaki ustanawia, do szczególnej sytuacji każdej z przedmiotowych gmin, w odniesieniu do której jej organy lokalne dysponują największą wiedzą. Przyznaje ono tym organom lokalnym uprawnienie do określenia warunków wydawania zezwoleń przewidzianych w tym systemie. W ocenie rzecznika generalnego ustanowienie takiego obowiązku rekompensaty – na które KBM w ten sposób zezwala gminom podlegającym szczególnej presji rynku nieruchomości wynikającej ze znacznego wzrostu ogółu powierzchni nieruchomości wykorzystywanej na wynajem umeblowanych lokali mieszkalnych klientom zatrzymującym się przejazdem ze szkodą dla długoterminowego wynajmu lokali mieszkalnych klientom ustanawiającym w nich miejsce zamieszkania – jest zasadniczo instrumentem odpowiednim do osiągnięcia celów związanych z zapewnieniem na ich terytorium zróżnicowania społecznego w zakresie mieszkalnictwa, wystarczającej podaży mieszkań oraz utrzymania czynszów na przystępnym poziomie (pkt 133 opinii). Jest tak w szczególności w sytuacji, gdy przedmiotowy obowiązek rekompensaty przyczynia się do utrzymania ogółu powierzchni lokali mieszkalnych na rynku wynajmu długoterminowego na przynajmniej stałym poziomie i tym samym służy celowi polegającemu na utrzymaniu przystępnych cen na owym rynku poprzez przeciwdziałanie inflacji w zakresie czynszów.

Jednak TS podkreślił, że przyznane odnośnym organom lokalnym uprawnienie do ustanowienia obowiązku rekompensaty, nie może wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia wspomnianego celu. Dokonanie tej oceny wymaga zbadania przez sąd krajowy przede wszystkim tego, czy w świetle wszystkich informacji, jakie posiada, to uprawnienie rzeczywiście przyczynia się do rozwiązania problemu niedoboru mieszkań na wynajem długoterminowy, stwierdzonego na odnośnych obszarach. Trybunał stwierdził, że następnie, sąd krajowy powinien upewnić się, czy przyznane odnośnym organom uprawnienie do określenia wymiaru obowiązku rekompensaty, który organy te zdecydowały się ustanowić, jest nie tylko dostosowane do sytuacji rynków wynajmu przedmiotowych gmin, lecz także zgodne z prowadzeniem działalności polegającej na wielokrotnym, krótkoterminowym wynajmie umeblowanych lokali mieszkalnych klientom zatrzymującym się przejazdem, którzy nie dokonują w nich zameldowania. Jeśli chodzi o zgodność wymiaru obowiązku rekompensaty, którego ustanowienie jest w ten sposób dopuszczone, z prowadzeniem działalności polegającej na wielokrotnym, krótkoterminowym wynajmie umeblowanych lokali mieszkalnych klientom zatrzymującym się przejazdem, którzy nie dokonują w nich zameldowania, TS wskazał, że oceny tej zgodności należy dokonać zwłaszcza z uwzględnieniem zwykle występującej ponadprzeciętnej rentowności tej działalności w stosunku do wynajmu lokali wykorzystywanych jako stałe miejsce zamieszkania. Ponadto TS wskazał, że sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę praktyczne uwarunkowania umożliwiające spełnienie obowiązku rekompensaty w przedmiotowej miejscowości. W szczególności sąd ten powinien uwzględnić okoliczność, że ten obowiązek można spełnić nie tylko w drodze przekształcenia w mieszkania należących do danej osoby lokali o innym sposobie użytkowania, lecz również w drodze zastosowania innych mechanizmów rekompensaty, takich jak w szczególności nabycie przez tę osobę praw od innych właścicieli, co pozwala przyczynić się do utrzymania zasobu mieszkań na pobyt długoterminowy. Mechanizmy te muszą wszakże odpowiadać racjonalnym, przejrzystym i łatwo dostępnym warunkom rynkowym.

Z orzecznictwa TS wynika, że wymogi jasności i jednoznaczności, o których mowa w art. 10 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123, odnoszą się do konieczności uczynienia warunków zezwolenia łatwo zrozumiałymi dla każdego, przy zachowaniu troski o uniknięcie wszelkiej niejednoznaczności w ich sformułowaniu (wyrok TS z 26.9.2018 r., Van Gennip i in., C-137/17, pkt 85). Jeśli chodzi o wymóg obiektywności ustanowiony w art. 10 ust. 2 lit. e) tej dyrektywy, jego celem jest to, aby wnioski o udzielenie zezwolenia oceniano na podstawie ich własnej wartości merytorycznej, tak aby zapewnić wnioskodawcom, że ich wniosek zostanie rozpatrzony obiektywnie i bezstronnie, jak zresztą wymaga tego art. 13 ust. 1 tej dyrektywy (wyrok TS z 1.6.1999 r., Konle, C-302/97, pkt 44).

W ocenie TS uregulowanie krajowe takie jak KBM, które ustanawia znajdujący zastosowanie w pewnych gminach system uprzednich zezwoleń w odniesieniu do działalności polegającej na „wielokrotnym, krótkoterminowym wynajmie umeblowanego lokalu mieszkalnego klientom zatrzymującym się przejazdem, którzy nie dokonują w nim zameldowania”, przyznając jednocześnie odnośnym organom lokalnym uprawnienie do określenia warunków wydawania wymaganych zezwoleń, ustanowienia obowiązku rekompensaty i – w takim wypadku – określenia wymiaru tego obowiązku z uwzględnieniem, w szczególności, charakterystyki rynków lokali mieszkalnych i konieczności niepogłębiania problemu niedoboru mieszkań, okoliczność, że KBM nie definiuje tego pojęcia, w szczególności poprzez określenie progów liczbowych, nie stanowi sama w sobie elementu pozwalającego wykazać naruszenie wymogów jasności, jednoznaczności i obiektywności ustanowionych w art. 10 ust. 2 lit. d) i e) dyrektywy 2006/123. Trybunał wskazał, że na potrzeby tego przepisu należy jednak zweryfikować, czy – w braku wystarczających wskazówek w uregulowaniu krajowym – odnośne organy lokalne określiły treść rozpatrywanego pojęcia w sposób jasny, jednoznaczny i obiektywny, tak aby jego zrozumienie nie budziło wątpliwości odnośnie do zakresu stosowania tak ustanowionych przez wspomniane organy lokalne warunków i obowiązków oraz aby organy te nie mogły stosować owego pojęcia w sposób arbitralny. Weryfikacja ta ma zasadnicze znaczenie, zważywszy zwłaszcza na to, że kwestia jasności rozpatrywanego pojęcia pojawia się w ramach postępowania, do którego powinna mieć zastosowanie zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, stanowiąca ogólną zasadę prawa UE (wyrok TS z 3.6.2007 r., Advocaten voor de Wereld, C-303/05, pkt 49).

Trybunał stwierdził, że okoliczność, iż ustawodawca krajowy ogranicza się do uregulowania zasad określania przez organ lokalny warunków udzielania przewidzianych w systemie zezwoleń poprzez odesłanie do celów, które organ ten powinien uwzględnić, nie może, co do zasady, prowadzić do uznania, że warunki te są niewystarczająco jasne i obiektywne, zwłaszcza jeśli rozpatrywane uregulowanie nie tylko określa zamierzenia, jakie odnośne organy lokalne powinny realizować, lecz wskazuje również obiektywne elementy, na podstawie których organy te powinny określać rzeczone warunki udzielenia zezwoleń. Z zastrzeżeniem dokonania oceny przez sąd odsyłający tego rodzaju warunki cechują się bowiem wystarczającą precyzją i jasnością oraz mogą pozwolić zapobiec wszelkiemu ryzyku arbitralności przy ich wdrażaniu.

Sąd odsyłający wskazuje, że protokoły posiedzeń rady gminy wywiesza się w merostwie i publikuje na stronie internetowej danej gminy. Zdaniem TS taki sposób ogłoszenia wystarcza, aby spełnić wymogi uprzedniego podania do publicznej wiadomości, przejrzystości i łatwej dostępności określone w art. 10 ust. 2 lit. f) i g) dyrektywy 2006/123, ponieważ umożliwia on każdej zainteresowanej osobie niezwłoczne zapoznanie się z uregulowaniem mogącym mieć wpływ na podjęcie lub prowadzenie danej działalności.


Trybunał orzekł, że art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które ustanawia system uzależniający prowadzenie niektórych rodzajów działalności polegającej na odpłatnym wynajmie umeblowanych lokali mieszkalnych od uzyskania uprzedniego zezwolenia, opiera się na kryteriach związanych z wynajmowaniem danego lokalu „wielokrotnie, krótkoterminowo, klientom zatrzymującym się przejazdem, którzy nie dokonują w nim zameldowania”, oraz przyznaje organom lokalnym uprawnienie do określenia, w ustanowionych w tym uregulowaniu ramach, warunków udzielania zezwoleń przewidzianych w owym systemie w świetle celów zróżnicowania społecznego, z uwzględnieniem charakterystyki lokalnych rynków mieszkaniowych i konieczności niepogłębiania problemu niedoboru mieszkań. Przy czym przewiduje się możliwość uzupełnienia ich w razie potrzeby o obowiązek rekompensaty w postaci dodatkowego, jednoczesnego przekształcenia w mieszkania lokali o innym sposobie użytkowania, o ile te warunki udzielania zezwoleń są zgodne z wymogami ustanowionymi w tym przepisie, a ów obowiązek może zostać spełniony w warunkach przejrzystości i łatwej dostępności.

Wyrok TS z 22.9.2020 r., Cali Apartments, C-724/18 i C-727/18




Źródło: www.curia.eu


opracowała: dr Ewa Skibińska - WPiA UKSW w Warszawie


Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Krótkoterminowy wynajem
Ewa Skibińska (oprac.)
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny