Europejski nakaz aresztowania

A A A

Stan faktyczny

Wyrokiem z 2007 r. sąd rejonowy w Poznaniu skazał D.P. (obywatela polskiego), na karę pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Orzeczeniem z 2010 r. sąd ten zarządził wykonanie kary, a w 2013 r. wydał przeciwko D.P. europejski nakaz aresztowania (dalej jako: ENA) w celu wykonania tej kary.

W ramach postępowania dotyczącego wykonania tego ENA sąd w Amsterdamie rozważał, czy powinien zastosować art. 6 ust. 2 i 5 niderlandzkiej ustawy o przekazywaniu osób (dalej jako: OLW), przewidujący podstawę niewykonania ENA wobec m.in. osób, które mieszkają w Niderlandach, tak jak D.P. Sąd w Amsterdamie skierował pierwszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. W wyroku z 29.6.2017 r., Popławski (C-579/15) TS dokonał wykładni art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW z 13.6.2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. z 2002 r., L 190, s. 1). Trybunał orzekł, że przepis ten stoi na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego wprowadzającemu go w życie, które – w przypadku gdy o przekazanie cudzoziemca, który posiada zezwolenie na pobyt na czas nieokreślony na terytorium tego państwa członkowskiego, zwraca się inne państwo członkowskie do celów wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej temu cudzoziemcowi na mocy prawomocnego wyroku – po pierwsze, nie dopuszcza takiego przekazania, a po drugie, ogranicza się do ustanowienia wobec organów sądowych pierwszego państwa członkowskiego obowiązku powiadomienia organów sądowych drugiego państwa członkowskiego o gotowości do przejęcia wykonania tego wyroku, przy czym w dniu odmowy przekazania nie zapewniono rzeczywistego przejęcia wykonania tego wyroku, a w przypadku gdyby takie przejęcie okazało się następnie niemożliwe, taka odmowa nie mogłaby zostać podważona. Trybunał przyznał również, że przepisy decyzji ramowej 2002/584 nie wywierają bezpośredniego skutku. Jednak Trybunał przypomniał, że właściwy sąd krajowy jest zobowiązany, z uwzględnieniem całości prawa wewnętrznego i przy zastosowaniu uznanych przez niego metod wykładni, do dokonania interpretacji krajowych przepisów w miarę możliwości w świetle treści i celu tej decyzji ramowej. W rozpatrywanej sprawie TS stwierdził, że w przypadku odmowy wykonania ENA wydanego w celu przekazania osoby, wobec której w państwie wydającym nakaz wydano prawomocny wyrok skazujący na karę pozbawienia wolności, to organy sądowe wykonującego państwa nakaz mają obowiązek zapewnienia rzeczywistego wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej tej osobie.

Sąd odsyłający podnosił, że z wyroku Popławski wynika, iż art. 6 ust. 2, 3 i 5 OLW jest sprzeczny z art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584. Zdaniem sądu odsyłającego, z tego wyroku wynika również, że unijne prawo nie stoi na przeszkodzie wykładni art. 6 ust. 3 OLW, zgodnie z którą art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 stanowi wymaganą przez ten przepis krajowy podstawę prawną wynikającą z umowy międzynarodowej, aby możliwe było wykonanie kary, przy czym ten art. 4 pkt 6 nie wymaga, w odróżnieniu od umów międzynarodowych mających zastosowanie w stosunkach z Rzeczpospolitą Polską, wystosowania wniosku o przejęcie ze strony organów wydających ENA, w tym przypadku organów polskich, oraz że w związku z tym taka wykładnia art. 6 ust. 3 OLW pozwala na zapewnienie rzeczywistego wykonania kary pozbawienia wolności w Niderlandach.

Jednak niderlandzki minister sprawiedliwości, który na mocy niderlandzkiego prawa jest organem właściwym dla przejęcia wykonania kary, stwierdził, że decyzja ramowa 2002/584 nie jest Konwencją w rozumieniu art. 6 ust. 3 OLW w brzmieniu obowiązującym do chwili wejścia w życie niderlandzkiej ustawy o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu wyroków karnych skazujących na bezwzględne kary pozbawienia wolności lub kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania z 2012 r. (dalej jako: WETS), która wdraża decyzję ramową 2008/909.

Pytania prejudycjalne

– Czy art. 28 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z 27.11.2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz.U. z 2008 r., L 327, s. 27) należy interpretować w ten sposób, że oświadczenie złożone przez państwo członkowskie na podstawie tego przepisu, po przyjęciu tej decyzji ramowej, może wywierać skutki prawne?


– Czy zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ona sąd państwa członkowskiego do odstąpienia od stosowania przepisu prawa tego państwa, który jest niezgodny z przepisami decyzji ramowej 2008/909?


Stanowisko TS

1. Skutki prawne oświadczenia złożonego przez państwo członkowskie

Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji ramowej 2008/909 jej celem jest określenie zasad, zgodnie z którymi państwo członkowskie, aby ułatwić resocjalizację osoby skazanej, uznaje wyrok i wykonuje karę orzeczoną przez sąd innego państwa członkowskiego. Z art. 25 tej decyzji ramowej wynika, że jej przepisy mają odpowiednio zastosowanie – w zakresie, w jakim przepisy te są zgodne z przepisami decyzji ramowej 2002/584 – do wykonywania kar w przypadkach, gdy państwo członkowskie zobowiąże się do wykonania kary zgodnie z art. 4 pkt 6 tej decyzji ramowej. Decyzja ramowa 2008/909 zastępuje od 5.12.2011 r. postanowienia konwencji o przekazywaniu osób skazanych. Ponadto z art. 28 ust. 1 decyzji ramowej 2008/909 wynika, że wnioski o uznanie i wykonanie wyroków skazujących otrzymane po dniu 5.12.2011 r. nie podlegają już istniejącym instrumentom prawnym dotyczącym przekazywania osób skazanych, lecz przepisom przyjętym przez państwa członkowskie zgodnie z tą decyzją ramową. Jednak na podstawie art. 28 ust. 2 decyzji ramowej 2008/909 każde państwo członkowskie może przy przyjęciu tej decyzji ramowej złożyć oświadczenie wskazujące, że w przypadkach, w których prawomocny wyrok został wydany przed datą przez nie określoną, z zastrzeżeniem, że nie może ona być późniejsza niż dzień 5.12.2011 r., będzie ono, jako państwo wydające i wykonujące, nadal stosowało istniejące instrumenty prawne dotyczące przekazywania osób skazanych mające zastosowanie przed dniem 5.12.2011 r. Jeśli państwo członkowskie złoży takie oświadczenie, te instrumenty mają zastosowanie w takich przypadkach w stosunku do wszystkich innych państw członkowskich, niezależnie od tego, czy złożyły one takie samo oświadczenie.

Decyzja ramowa 2008/909 została przyjęta w dniu 27.11.2008 r. W dniu 24.3.2009 r. Królestwo Niderlandów przekazało Radzie oświadczenie na podstawie art. 28 ust. 2 tej decyzji ramowej, w którym to państwo wskazało, że we wszystkich przypadkach, w których prawomocny wyrok został wydany przed dniem 5.12.2011 r., będzie ono stosowało istniejące instrumenty prawne dotyczące przekazywania osób skazanych mające zastosowanie przed tym dniem. Przy czym oświadczenie to zostało wycofane przez Królestwo Niderlandów ze skutkiem na dzień 1.6.2018 r. Jednak sąd odsyłający uznał, że należy podtrzymać to pytanie prejudycjalne w szczególności z tego powodu, iż Rzeczpospolita Polska również złożyła oświadczenie w rozumieniu art. 28 ust. 2 decyzji ramowej 2008/909 po przyjęciu tej decyzji ramowej, w związku z czym to oświadczenie mogło również być spóźnione.

Trybunał podkreślił, że art. 28 ust. 2 decyzji ramowej 2008/909 stanowi odstępstwo od ogólnego systemu ustanowionego w art. 28 ust. 1 decyzji ramowej oraz że każde państwo członkowskie powinno wdrożyć to odstępstwo jednostronnie. Zatem ten przepis należy interpretować w sposób ścisły (wyrok van Vemde, C-582/15, pkt 30).

Z treści art. 28 ust. 2 decyzji ramowej 2008/909 wynika, że oświadczenie, którego dotyczy, powinno zostać złożone przez państwo członkowskie w dniu przyjęcia decyzji ramowej. Zatem TS stwierdził, że oświadczenie złożone po tym dniu nie spełnia przesłanek wyraźnie przewidzianych przez prawodawcę Unii, aby mogło ono wywoływać skutki prawne. Wykładnię tę potwierdza systematyka decyzji ramowej. Jak bowiem stwierdził rzecznik generalny w pkt 47 opinii, w sytuacji gdy unijny prawodawca zamierzał umożliwić, aby oświadczenie mogło zostać złożone nie tylko przy przyjęciu tej decyzji ramowej, lecz również później, taka możliwość została wyraźnie przewidziana w tej decyzji ramowej (por. art. 4 ust. 7 i art. 7 ust. 4 decyzji ramowej).

Trybunał orzekł, że art. 28 ust. 2 decyzji ramowej 2008/909 należy interpretować w ten sposób, iż oświadczenie złożone przez państwo członkowskie na podstawie tego przepisu, po przyjęciu tej decyzji ramowej, nie może wywierać skutków prawnych.

2. Bezpośredni skutek decyzji ramowej

Trybunał wskazał, że ani decyzja ramowa 2002/584, ani decyzja ramowa 2008/909 nie wywierają bezpośredniego skutku. Owe decyzje ramowe zostały bowiem przyjęte na podstawie dawnego trzeciego filaru Unii, a dokładniej na podstawie art. 34 ust. 2 lit. b) TUE. Tymczasem postanowienie to przewidywało, po pierwsze, że decyzje ramowe wiążą państwa członkowskie w odniesieniu do rezultatu, jaki należy osiągnąć, jednocześnie pozostawiając organom krajowym kompetencje w zakresie formy i środków, a po drugie, że decyzje ramowe nie mogą wywierać bezpośredniego skutku (wyrok Popławski, C-579/15, pkt 26).

Zgodnie z art. 9 Protokołu (Nr 36) w sprawie postanowień przejściowych, załączonego do Traktatów, skutki prawne aktów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przyjętych na podstawie TUE przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony zostają utrzymane do czasu uchylenia, unieważnienia lub zmiany tych aktów w zastosowaniu Traktatów. Ponieważ decyzje ramowe 2002/584 i 2008/909 nie zostały uchylone, unieważnione ani zmienione, TS stwierdził, że nadal wywierają one skutki prawne zgodnie z art. 34 ust. 2 lit. b) TUE (wyrok Ognyanov, C-554/14, pkt 57). Zatem TS uznał, że te decyzje ramowe nie wywierają bezpośredniego skutku na podstawie TUE, i w związku z tym sąd państwa członkowskiego nie jest zobowiązany odstąpić – jedynie na podstawie unijnego prawa – od stosowania przepisu prawa krajowego sprzecznego z tymi decyzjami ramowymi.

3. Wykładnia zgodna z unijnym prawem

Trybunał przypomniał, że o ile decyzje ramowe nie mogą wywoływać bezpośrednich skutków, o tyle jednak ich wiążący charakter powoduje powstanie po stronie organów krajowych obowiązku zgodnej z prawem Unii wykładni prawa krajowego od dnia upływu terminu transpozycji tych decyzji ramowych (wyrok Ognyanov, pkt 58, 61). Stosując prawo krajowe, organy te są zobowiązane dokonywać jego wykładni w miarę możliwości w świetle treści i celu decyzji ramowej, tak aby osiągnąć przewidziany w niej skutek (wyroki: Pupino, C-105/03, pkt 43; Popławski, pkt 31). Zasada wykładni zgodnej prawa krajowego ma jednak pewne granice. Tym samym ogólne zasady prawa, w tym w szczególności zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz, stoją na przeszkodzie m.in. temu, aby na podstawie decyzji ramowej i niezależnie od ustawy wprowadzającej ją w życie ten obowiązek mógł doprowadzić do ustalenia bądź zaostrzenia odpowiedzialności karnej osób, które popełniły przestępstwo (wyrok Popławski, pkt 32). Podobnie zasada wykładni zgodnej nie może stanowić podstawy do dokonywania wykładni prawa krajowego contra legem (wyrok Popławski, pkt 33). Niemniej z orzecznictwa TS wynika, że zasada wykładni zgodnej z prawem Unii wymaga uwzględnienia wszystkich przepisów prawa krajowego i stosowania uznanych w porządku krajowym metod wykładni, aby zapewnić pełną skuteczność danej decyzji ramowej i dokonać rozstrzygnięcia zgodnego z realizowanymi przez nią celami (wyrok TC, C-492/18 PPU, pkt 68). W tym kontekście TS stwierdził, że wymóg dokonywania wykładni zgodnej może w danym przypadku obejmować konieczność zmiany utrwalonego orzecznictwa przez sądy krajowe, jeżeli opiera się ono na wykładni prawa krajowego, której nie da się pogodzić z celami decyzji ramowej, oraz odstąpienia od stosowania, z własnej inicjatywy, wszelkiej wykładni przyjętej przez sąd wyższej instancji, którą sądy te powinny stosować na podstawie prawa krajowego, jeżeli wykładnia ta nie jest zgodna z daną decyzją ramową (wyrok DI, C-441/14, pkt 33). Z powyższego zdaniem TS wynika, że sąd krajowy nie może skutecznie stwierdzić, iż nie można dokonać wykładni przepisu prawa krajowego zgodnie z prawem UE jedynie ze względu na to, że do tej pory niezmiennie interpretowano ten przepis w sposób niezgodny z unijnym prawem (wyroki Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften, pkt 60) lub że był stosowany w taki sposób przez właściwe organy krajowe.

W pkt 37 wyroku Popławski, Trybunał stwierdził, że ciążący na sądzie krajowym obowiązek zapewnienia pełnej skuteczności decyzji ramowej 2002/584 nakłada na Królestwo Niderlandów obowiązek wykonania ENA, którego dotyczy postępowanie główne, a w przypadku odmowy – obowiązek zapewnienia skutecznego wykonania kary orzeczonej w Polsce wobec D.P. W ocenie TS bezkarność osoby, której wniosek dotyczy, byłaby niezgodna z celem realizowanym zarówno przez decyzję ramową 2002/584 (wyrok Sut, C-514/17, pkt 47), jak i przez art. 3 ust. 2 TUE, zgodnie z którym Unia zapewnia swoim obywatelom przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości bez granic wewnętrznych, w której zagwarantowana jest swoboda przepływu osób, w powiązaniu z właściwymi środkami w odniesieniu do kontroli granic zewnętrznych, jak również zapobiegania i zwalczania przestępczości [wyrok Generalstaatsanwaltschaft (Warunki pozbawienia wolności na Węgrzech), C-220/18 PPU, pkt 86]. Trybunał podkreślił również, że obowiązek wykonania ENA, którego dotyczy postępowanie główne, a w przypadku odmowy – obowiązek zapewnienia skutecznego wykonania kary orzeczonej w Polsce wobec D.P., nie ma żadnego wpływu na ustalenie odpowiedzialności karnej D.P., jaka wynika z wyroku z 2007 r., i nie można go uznać a fortiori za zaostrzenie tej odpowiedzialności (Popławski, C-579/15, pkt 37).

W niniejszej sprawie sąd odsyłający wydaje się wykluczać możliwość stosowania OLW w taki sposób, aby rozpatrywany ENA został wykonany, a D.P. przekazany polskim organom wymiaru sprawiedliwości, ponieważ w przeciwnym razie ten sąd musiałby dokonać wykładni contra legem. Trybunał stwierdził, że nawet jeśli wykładnia prawa krajowego prowadząca do wykonania ENA wydanego przeciwko D.P. okaże się rzeczywiście niemożliwa, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego, do sądu tego należy jeszcze dokonanie wykładni właściwych przepisów niderlandzkich, a w szczególności art. 6 OLW, na podstawie którego odmówiono przekazania D.P. organom polskim, w możliwie najszerszym zakresie w taki sposób, aby zastosowanie tego uregulowania umożliwiło – poprzez rzeczywiste przejęcie wykonania w Niderlandach orzeczonej wobec D.P. kary pozbawienia wolności – uniknięcie bezkarności tego ostatniego, a tym samym osiągnięcie rozwiązania zgodnego z celem wyznaczonym w decyzji ramowej 2002/584. W wyroku Popławski (pkt 23) TS stwierdził, że nie można uznać za zgodne z decyzją ramową 2002/584 uregulowania państwa członkowskiego, które, tak jak art. 6 OLW, wprowadza w życie podstawę fakultatywnej odmowy wykonania ENA w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności i przewiduje, że organy sądowe tego państwa są zobowiązane do odmowy wykonania ENA, w przypadku gdy osoba, której dotyczy ENA, mieszka w tym państwie. Przy czym organy te nie korzystają ze swobodnego uznania, a to państwo nie zobowiązuje się do zapewnienia rzeczywistego wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec tej osoby, stwarzając w ten sposób ryzyko bezkarności tej osoby ściganej.

Trybunał wskazał, że ustanowiony w art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 obowiązek polega na zapewnieniu, w przypadku odmowy wykonania ENA, rzeczywistego przejęcia przez wykonujące nakaz państwo członkowskie wykonania kary pozbawienia wolności. Obowiązek ten wymaga prawdziwego jednostronnego zobowiązania się przez to państwo do zapewnienia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec osoby, której dotyczy ENA, tak że w każdym razie nie można uznać, że sama okoliczność, iż państwo to deklaruje swoją gotowość do zapewnienia wykonania tej kary, uzasadnia taką odmowę. Wobec powyższego TS uznał, że każda odmowa wykonania ENA musi zostać poprzedzona weryfikacją przez wykonujący nakaz organ sądowy możliwości rzeczywistego wykonania kary zgodnie z jego prawem krajowym (wyrok Popławski, pkt 22). Z wyroku Popławski (pkt 38) wynika, że oświadczenia, na podstawie którego niderlandzka prokuratura informuje wydający nakaz organ sądowy o gotowości na podstawie art. 6 ust. 3 OLW, w brzmieniu obowiązującym do chwili wejścia w życie WETS, do przejęcia wykonania kary na podstawie rozpatrywanego w postępowaniu głównym ENA, nie można interpretować w ten sposób, że stanowi ono rzeczywiste zobowiązanie Królestwa Niderlandów do wykonania tej kary, chyba że art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 można uznać za podstawę prawną w konwencji w rozumieniu wspomnianego art. 6 ust. 3 OLW dla rzeczywistego wykonania takiej kary w Niderlandach. Trybunał stwierdził, że ocena w tym zakresie należy do sądu odsyłającego, ale jego zdaniem unijne prawo nie sprzeciwia się takiemu utożsamieniu.

Trybunał stwierdził, że obowiązek dokonywania wykładni prawa krajowego w sposób zgodny z decyzją ramową 2002/584 ciąży na wszystkich organach państw członkowskich, w tym, w niniejszym przypadku, również na ministrze. Jest on zatem zobowiązany, podobnie jak organy wymiaru sprawiedliwości, do dokonywania wykładni prawa niderlandzkiego w miarę możliwości w świetle treści i celu tej decyzji ramowej, tak aby umożliwić, poprzez przejęcie wykonania w Niderlandach orzeczonej wobec D.P. kary pozbawienia wolności, zapewnienie skuteczności decyzji ramowej 2002/584, co gwarantuje wykładnia art. 6 ust. 3 OLW, w brzmieniu obowiązującym do czasu wejścia w życie WETS.

W ocenie TS okoliczność, że wykładnię prawa krajowego, która jest niezgodna z prawem Unii, wspiera minister, nie stanowi w żadnym razie przeszkody dla obowiązku wykładni zgodnej, który ciąży na sądzie odsyłającym. Tym bardziej, że minister nie jest organem sądowym w rozumieniu tej decyzji ramowej (wyrok Kovalkovas, C-477/16 PPU, pkt 45). Zatem orzeczenia w sprawie wykonania ENA wydanego przeciwko D.P. nie można uzależniać od wykładni art. 6 ust. 3 OLW prezentowanej przez ministra. W związku z tym TS stwierdził, że sąd odsyłający w postępowaniu głównym nie może skutecznie twierdzić, iż nie może interpretować art. 6 ust. 3 OLW zgodnie z prawem UE tylko ze względu na fakt, że przepisowi temu minister nadał wykładnię, która jest niezgodna z tym przepisem (wyrok Ognyanov, pkt 69). Z powyższego wynika, że jeżeli sąd odsyłający uzna, że decyzję ramową 2002/584 można utożsamić, zgodnie z uznanymi w prawie niderlandzkim metodami wykładni, z konwencją, do celów stosowania art. 6 ust. 3 OLW, w treści obowiązującym do czasu wejścia w życie WETS, sąd ten będzie zobowiązany zastosować interpretowany w ten sposób przepis w ramach sporu w postępowaniu głównym, nie biorąc pod uwagę tego, że minister sprzeciwia się takiej wykładni.

Cel, do jakiego zmierza ustanowiona podstawa fakultatywnej odmowy wykonania, zgodnie z jednolitym orzecznictwem TS, polega na umożliwieniu wykonującemu nakaz organowi sądowemu przypisania szczególnej wagi zwiększeniu szans resocjalizacji osoby, której dotyczy ENA, po wykonaniu kary, na którą osoba ta była skazana (wyrok Popławski, pkt 21). Wobec powyższego TS uznał, że z możliwości odmowy na podstawie art. 4 pkt 6 przekazania osoby, której dotyczy nakaz, można skorzystać wyłącznie wtedy, gdy ten organ sądowy – po zweryfikowaniu, po pierwsze, czy osoba ta przebywa w państwie wykonującym nakaz, jest jego obywatelem lub ma w nim miejsce zamieszkania, a po drugie, czy kara pozbawienia wolności orzeczona w państwie wydającym nakaz wobec tej osoby może zostać rzeczywiście wykonana w państwie wykonującym nakaz – stwierdzi, że istnieje uzasadniony interes w tym, aby kara orzeczona w wydającym nakaz państwie członkowskim została wykonana na terytorium państwa wykonującego nakaz (wyrok Sut, pkt 37). Trybunał wskazał, że do sądu odsyłającego należy dokonanie wykładni prawa krajowego w sposób w możliwie największym zakresie zgodny z powyższym wymogiem. Sąd ten powinien przynajmniej przyjąć wykładnię prawa krajowego umożliwiającą mu osiągnięcie rozwiązania, które w sprawie w postępowaniu głównym nie będzie sprzeczne z celem wyznaczonym w decyzji ramowej 2002/584. Obowiązek wykładni zgodnej obowiązuje tak długo, jak długo prawo krajowe można zastosować w sposób, który doprowadziłby do rezultatu zgodnego z celem wytyczonym przez tę decyzję ramową. W tym względzie z warunków dotyczących wprowadzania w życie podstawy fakultatywnej odmowy wykonania ENA, o której mowa w art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584, wynika, że unijny prawodawca chciał uniknąć wszelkiego ryzyka bezkarności osoby, której wniosek dotyczy, zgodnie z ogólnym celem tej decyzji ramowej.


W ocenie TS sąd odsyłający powinien przyjąć wykładnię niderlandzkiego prawa, która jest zgodna z celami realizowanymi przez decyzję ramową 2002/584, interpretując to prawo w ten sposób, iż odmowa wykonania ENA, którego dotyczy postępowanie główne, wydanego przez Polskę jest możliwa tylko wówczas, gdy zostanie zapewnione, że kara pozbawienia wolności, na którą został skazany D.P., zostanie rzeczywiście wykonana w Niderlandach, i to nawet, jeśli to prawo przewiduje, że odmowa ta następuje w sposób automatyczny.


Trybunał orzekł, że zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada ona na sąd krajowy obowiązku odstąpienia od stosowania przepisu prawa krajowego niezgodnego z przepisami decyzji ramowej, takiej jak decyzje ramowe rozpatrywane w postępowaniu głównym, których skutki prawne są utrzymane zgodnie z art. 9 Protokołu (Nr 36) w sprawie postanowień przejściowych, załączonego do Traktatów, z uwagi na to, iż przepisy te nie wywierają bezpośredniego skutku. Organy państw członkowskich, w tym sądy, są jednak zobowiązane do dokonywania wykładni prawa krajowego w możliwie największym zakresie zgodnej z unijnym prawem, umożliwiającej osiągnięcie rezultatu zgodnego z celem wyznaczonym w danej decyzji ramowej.

Wyrok TS z 24.6.2019 r., Popławski, C-573/17




Źródło: www.curia.eu


opracowała: dr Ewa Skibińska - WPiA UKSW w Warszawie


Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Europejski nakaz aresztowania
Ewa Skibińska (oprac.)
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny