Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek

C-441/14

Monitor Prawa Pracy | 5/2016
Moduł: prawo UE, prawo pracy
Ewa Skibińska (oprac.)

1. Ogólną zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek, skonkretyzowaną w dyrektywie Rady 2000/78/WE z 27.11.2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy1, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona – również w sporze pomiędzy jednostkami – przepisowi prawa krajowego, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który pozbawia pracownika prawa do odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy, w sytuacji gdy ten pracownik ma prawo do świadczeń emerytalnych w ramach pracowniczego systemu emerytalnego finansowanego przez pracodawcę, do którego przystąpił przed ukończeniem 50. roku życia, niezależnie od tego, czy zamierza on pozostać na rynku pracy, czy też przejść na emeryturę. 2. Unijne prawo należy interpretować w ten sposób, że nakłada na sąd krajowy, rozpatrujący spór pomiędzy jednostkami objęty zakresem dyrektywy 2000/78, przy stosowaniu przepisów jego prawa krajowego, obowiązek dokonywania ich wykładni w sposób zgodny z tą dyrektywą. W sytuacji gdyby dokonanie takiej wykładni okazało się niemożliwe, sąd krajowy powinien odstąpić w razie potrzeby od stosowania przepisów prawa krajowego, naruszających ogólną zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek. Obowiązku tego nie podważają ani zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ani możliwość dochodzenia przez jednostkę – która czuje się poszkodowana zastosowaniem przepisu krajowego sprzecznego z unijnym prawem – odszkodowania od państwa w związku z naruszeniem prawa UE.

Wyrok TSUE z 19.4.2016 r., DI, C 441/14