Ustalanie liczby zatrudnionych pracowników przy zwolnieniach grupowych

Wyrok TSWE z 18.1.2006 r., C-385/05

Monitor Prawa Pracy | 2/2007
Moduł: prawo pracy

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2002/14/WE oraz art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 98/59/WE należy interpretować w ten sposób, że nie są zgodne z nimi uregulowania krajowe, które wyłączają, choćby przejściowo, określoną kategorię pracowników z ustalania liczby pracowników zatrudnionych.

Wyrok TSWE z 18.1.2006 r. w sprawie Confédération générale du travail (CGT), Confédération française démocratique du travail (CFDT), Confédération française de l’encadrement (CFE-CGC), Confédération française des travailleurs chrétiens (CFTC), Confédération générale du travail - Force ouvrière (CGT-FO) przeciwko Premier ministre, Ministre de l’Emploi, de la Cohésion sociale et du Logement, C-385/05

Ramy prawne

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni dyrektywy Rady 98/59/WE z 20.7.1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich, odnoszących się do zwolnień grupowych1 oraz dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 11.3.2002 r., ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej2. Został on złożony w ramach kilku postępowań, toczących się przed Conseil d’État wskutek skarg CGT, CFDT, CFE-CGC, CFTC oraz CGT-FO, zmierzających do uchylenia zarządzenia 2005-892 z 2.8.2005 r., dotyczącego sposobu obliczania liczby pracowników przedsiębiorstw3. Kwestionowany przepis stanowi, że „przy obliczaniu stanu zatrudnienia przedsiębiorstwa nie uwzględnia się pracownika zatrudnionego od 22.6.2005 r., który nie osiągnął 26. roku życia, do momentu ukończenia przez niego tego wieku, bez względu na charakter umowy wiążącej go z przedsiębiorstwem. Niniejszy przepis nie może skutkować zniesieniem instytucji reprezentującej pracowników lub upoważnienia przedstawiciela pracowników. Przepisy tego akapitu mają zastosowanie do 31.12.2007 r.”.

Stanowisko TSWE

Z orzecznictwa Trybunału wynika, że promocja zatrudnienia jest prawnie uzasadnionym celem polityki społecznej oraz że państwa członkowskie mają dużą swobodę przy wyborze środków służących realizacji celów ich polityki społecznej4. Nie może to jednak skutkować pozbawieniem znaczenia podstawowej zasady prawa wspólnotowego lub przepisu tego prawa5.

Zgodnie z art. 2 lit. d) dyrektywy 2002/14 pracownikiem jest jakakolwiek osoba, która w danym państwie członkowskim jest chroniona jak pracownik na podstawie krajowego prawa pracy i zgodnie z krajową praktyką. Wynika z tego, że ponieważ bezspornie [...]