Prawo do prywatności pracowników w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka

Monitor Prawa Pracy | 8/2019
Moduł: prawo pracy, prawo UE
DOI: 10.32027/MOPR.19.8.9
Marta Otto

W europejskim systemie ochrony praw człowieka kwestia prawa do prywatności pracowników nie została uregulowana w sposób odrębny czy kompleksowy. Jego formalna podstawa normatywna wywodzi się z ogólnych ram ochrony prywatności opierających się na współistniejących normach krajowych, ponadnarodowych i międzynarodowych1. Oferowana ochrona jest wielopłaszczyznowa, jednak nie w sensie hierarchicznym, ale raczej różnorodności dostępnych płaszczyzn ochrony. Każda warstwa wielopoziomowej architektury jest wyposażona w przepisy dotyczące prawa do prywatności i ochrony danych osobowych, jak również w konkretne ramy instytucjonalne, głównie w formie kontroli dokonywanej przez sądy czy organy nadzorcze ds. ochrony danych osobowych2. Od przeszło dwóch dekad centralną osią ochrony prywatności w zatrudnieniu na starym kontynencie, głównie w związku ze specyficznym podziałem kompetencji w obszarze polityki społecznej pomiędzy UE a państwami członkowskimi, wydaje się płaszczyzna międzynarodowa oparta na Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i działalności orzeczniczej Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPCz). Ta ostatnia, wiążąc ochronę prywatności z przeciwdziałaniem dyskryminacji, doprowadziła do znacznego rozszerzenia zakresu przedmiotowego prawa do prywatności, a w konsekwencji do zidentyfikowania wymiaru społecznego prawa postrzeganego tradycyjnie jako prawo o charakterze sensu stricto jednostkowym/indywidualnym. Niniejsze opracowanie podejmuje próbę identyfikacji i analizy zakresu przedmiotowego oraz zasad regulujących ochronę prywatności pracowników wypracowanych przez ETPCz na gruncie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.