Otyłość a dyskryminacja ze względu na niepełnosprawność

Monitor Prawa Pracy | 8/2014

Chorobliwa otyłość może stanowić „niepełnosprawność” w rozumieniu dyrektywy w sprawie równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – ocenił w swojej opinii Rzecznik Generalny Europejskiego TSUE.

Chorobliwa otyłość może stanowić „niepełnosprawność” w rozumieniu dyrektywy w sprawie równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – ocenił w swojej opinii Rzecznik Generalny Europejskiego TSUE. Zdaniem Rzecznika pomimo że żadna ogólna zasada prawa Unii nie zakazuje dyskryminacji ze względu na otyłość, chorobliwa otyłość może mieścić się w pojęciu „niepełnosprawności”, jeżeli stopień jej nasilenia może utrudniać danej osobie pełne uczestnictwo w życiu zawodowym na równi z innymi pracownikami. W świetle orzecznictwa TSUE „niepełnosprawność”, o której mowa w dyrektywie, należy rozumieć jako ograniczenie wynikające z długotrwałego osłabienia funkcji fizycznych, umysłowych lub psychicznych, które w powiązaniu z różnymi barierami może utrudniać danej osobie pełne i skuteczne uczestnictwo w życiu zawodowym na równych zasadach z innymi pracownikami. Dlatego też chociaż nie każda choroba będzie mieścić się w pojęciu niepełnosprawności, niektóre choroby, zdiagnozowane medycznie i powodujące długotrwałe ograniczenia, mogą zostać uznane za niepełnosprawność do celów tej dyrektywy. Gdy stan otyłości osiągnął taki stopień, że w oczywisty sposób utrudnia udział w życiu zawodowym, może on zostać uznany za niepełnosprawność. Rzecznik generalny wyjaśnił ponadto, że pomimo iż pracodawca nie ma obowiązku dalszego zatrudniania osób nieposiadających zdolności wymaganych do wykonywania zadań wynikających z danego stanowiska, powinien podjąć właściwe środki w celu wprowadzenia usprawnień dla osób niepełnosprawnych, jeżeli środki te nie nakładają na niego nieproporcjonalnie wysokich obciążeń. r.pr. Sławomir Paruch, partner
w kancelarii Raczkowski i Wspólnicy Robert Stępień, aplikant radcowski,
prawnik w kancelarii Raczkowski i Wspólnicy