Naruszenie przepisów dotyczących kolejnych umów o pracę na czas określony

Wyrok TSWE

Monitor Prawa Pracy | 1/2007
Moduł: prawo pracy

Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, zawarte 18.3.1999 r., stanowiące załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE, co do zasady nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które w przypadku nadużyć przy wykorzystywaniu kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony przez pracodawcę sektora publicznego wyklucza ich przekształcenie w zatrudnienie na czas nieokreślony. Natomiast przekształcenie to jest możliwe w przypadku umów o pracę i stosunków pracy zawartych przez pracodawcę sektora prywatnego, jeżeli uregulowanie to zawiera inny skuteczny środek pozwalający na unikanie nadużyć i w razie potrzeby ich karanie.

Wyrok TSWE z 7.9.2006 r. w sprawie C-180/04, Andrea Vassallo przeciwko Azienda Ospedaliera Ospedale San Martino di Genova e Cliniche Universitarie Convenzionate


Stan faktyczny

A. Vassallo był zatrudniony przez zakład leczniczy jako kucharz na podstawie dwóch kolejnych umów o pracę na czas określony, z których pierwsza dotyczyła okresu od 5.7.2001 r. do 4.1.2002 r. a druga, podpisana 2.1.2002 r., przedłużała okres zatrudnienia do 11.7.2002 r. Po ustaniu drugiej umowy zakład leczniczy nie zawarł z A. Vassallo umowy ponownie, lecz gdy ten stawił się na stanowisku pracy w dniu zakończenia umowy, przystąpił do formalności związanych z rozwiązaniem stosunku pracy.

A. Vassallo w postępowaniu przed sądem krajowym zaskarżył decyzję o wypowiedzeniu, wnosząc, po pierwsze, o stwierdzenie, na podstawie dekretu 368/2001, że z zakładem leczniczym łączy go stosunek pracy na czas nieokreślony i, po drugie, o zasądzenie zapłaty należnego wynagrodzenia oraz zobowiązanie do naprawienia poniesionej szkody.

Z kolei zakład leczniczy podnosił, że art. 5 dekretu 368/2001 nie znajduje w tej sytuacji zastosowania, ponieważ art. 36 dekretu 165/2001 zakazuje administracji publicznej wykorzystywania umów o pracę na czas nieokreślony.

Sąd krajowy zawiesił postępowanie i zwrócił się do Trybunału m.in. z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy, mając na względzie zasady niedyskryminacji oraz skuteczności, jak również środki przyjęte przez Republikę Włoską w zakresie stosunku pracy łączącego pracownika z pracodawcą w sektorze niepublicznym, dyrektywę Rady 99/701 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona krajowemu uregulowaniu, takiemu jak art. 36 dekretu 165 z 30.3.2001 r., gdzie nie określono, »przy spełnieniu jakich warunków umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony uważa się za zawarte na czas nieokreślony«, wykluczając tym samym co do zasady i całkowicie, że nadużycie tej formy umowy i stosunku prowadzi do ustanowienia stosunków pracy na czas nieokreślony?”.

Stanowisko TSWE

Na wstępie należy - zdaniem TSWE - wskazać, że wbrew twierdzeniu zakładu leczniczego i rządu włoskiego dyrektywa 1999/70 oraz porozumienie ramowe stosują się również do umów o pracę i stosunków pracy na czas określony, zawartych z administracją i innymi jednostkami sektora publicznego2. Otóż, jak orzekł Trybunał w pkt 48 wyroku w sprawie Marrosu i Sardino3, klauzula 5 porozumienia ramowego jako taka nie stoi na przeszkodzie temu, aby nadużycie przy stosowaniu kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony miało w danym państwie członkowskim inne skutki, w zależności od tego, czy [...]