Delegowanie pracowników

Monitor Prawa Pracy | 7/2015
Moduł: prawo pracy, prawo UE
Ewa Skibińska (oprac.)

1) Wykładni postanowień rozdziału 1 ust. 2 i 13 załącznika X do Akt o przystąpieniu z 2003 r.1 oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę UE należy dokonywać w ten sposób, że Republika Austrii mogła ograniczyć wynajem pracowników na swoim terytorium, zgodnie z rozdziałem 1 ust. 2 do tego załącznika, nawet jeśli ten wynajem nie dotyczył sektora wrażliwego w rozumieniu rozdziału 1 ust. 13 tego załącznika. 2) W celu ustalenia, czy taki stosunek umowny jak rozpatrywany w postępowaniu głównym powinien zostać zakwalifikowany jako wynajem pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/712, należy uwzględnić wszystkie okoliczności wskazujące na to, że przemieszczenie pracownika do przyjmującego państwa członkowskiego stanowi sam przedmiot świadczenia usług, którego dotyczy stosunek umowny albo go nie stanowi. Na to, że takie przemieszczenie pracownika nie stanowi samego przedmiotu świadczenia usług, wskazują zasadniczo okoliczności, że usługodawca ponosi konsekwencje świadczenia usług niezgodnego z postanowieniami umowy oraz że ten usługodawca może swobodnie określić liczbę pracowników, którą uzna za odpowiednią do wysłania do przyjmującego państwa członkowskiego. Natomiast okoliczność, że przedsiębiorstwo, na rzecz którego usługi są świadczone, kontroluje zgodność wykonania świadczenia z tą umową lub że może udzielać ogólnych porad pracownikom zatrudnionym przez usługodawcę, jako taka nie pozwala na stwierdzenie, że jest to wynajmem pracowników.

Wyrok TS z 18.6.2015 r., Martin Meat, C 586/13