Wynagrodzenie za prawo do korzystania ze znaku na podstawie umowy licencyjnej jako koszt uzyskania przychodów

yrok WSA w Warszawie z 27.3.2019 r., III SA/Wa 1489/18

Monitor Podatkowy | 7/2019
Moduł: prawo podatkowe
DOI: 10.32027/MOPOD.19.7.10

W ocenie sądu, wbrew stanowisku strony skarżącej, treść omawianego przepisu art. 23 ust. 1 pkt 64 ustawy nie wprowadza wymogu tożsamości podmiotowej zbywcy prawa (który był jego wytwórcą lub nabywcą) i ponoszącego wydatki z tytułu korzystania z tego prawa na innej podstawie niż własność. Nie można uznać, że wyłączenie z kosztów uzyskania przychodu wydatków za korzystanie z prawa dotyczyło wyłącznie takiej sytuacji, gdy nabywca lub wytwórca po zbyciu prawa korzysta z niego w oparciu o umowę cywilno­prawną.

Wyrok WSA w Warszawie z 27.3.2019 r., III SA/Wa 1489/18


Z uzasadnienia: E.G. (dalej: skarżąca) 12.1.2018 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych z tytułu wynagrodzenia za prawo do korzystania ze znaków towarowych na podstawie umowy licencyjnej. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Skarżący jest osobą fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski oraz podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Jest wspólnikiem w szeregu spółek, m.in. jest komandytariuszem w spółkach G. sp. k. oraz L. sp. k. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą skarżąca wytworzyła szereg znaków towarowych m.in. o charakterze słownym, graficznym, przestrzennym lub łączące powyższe cechy oraz receptury („znak”). Znak został zgłoszony i zarejestrowany w Urzędzie Patentowym RP i korzysta z ochrony przewidzianej na podstawie ustawy z 30.6.2000 r. – Prawo własności przemysłowej. W październiku 2010 r. znak został wniesiony aportem przez skarżącą jako część przedsiębiorstwa do spółki B. sp. z o.o. Spółka B. sp. z o.o. obecnie działa w formie spółki komandytowej (G. sp. k.). Następnie, 10.2.2011 r. G. sp. k. zawarła umowę licencyjną na znaki towarowe i receptury ze spółką L. sp. k. Umowa ta uprawnia L. do korzystania ze znaku. W zamian za prawo do korzystania ze znaku L. zobowiązane są do płacenia wynagrodzenia na rzecz G. sp. k. W związku z powyższym opisem skarżąca zadała pytanie, czy wydatki ponoszone przez L. na rzecz G. sp. k. tytułem wynagrodzenia za prawo do korzystania ze znaku na podstawie umowy licencyjnej stanowią koszt uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych? Zdaniem skarżącej wydatki ponoszone przez L. na rzecz G. sp. k. tytułem wynagrodzenia za prawo do korzystania ze znaku na podstawie umowy licencyjnej stanowią koszty uzyskania przychodów, do którego nie będzie miał zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 64 ustawy z 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 200, dalej: PDOFizU). Wedle skarżącej umowę licencyjną uprawniającą do korzystania ze znaku zawarły dwa odrębne od siebie podmioty G. sp. k. (jako licencjodawca) oraz L. (jako licencjobiorca). Względem umowy licencyjnej pozostaje ona podmiotem trzecim, który nie został związany postanowieniami tej umowy. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) w interpretacji indywidualnej z (...).4.2018 r. uznał stanowiska strony za nieprawidłowe. Na wstępie uzasadnienia DKIS powołał się na 1 § 2, art. 4 § 1 pkt 1 ustawy z 15.9.2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1577, dalej: KSH) oraz art. 1, art. 5a pkt 26 i pkt 28, art. 5b ust. 2, art. 8 ust. 1 i ust. 2, art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 64 PDOFizU, wskazując, że w sprawie wbrew twierdzeniom strony znajdzie zastosowanie ograniczenie możliwości zaliczania do kosztów poniesionych wydatków na mocy art. 23 ust. 1 pkt 64 ww. ustawy. Organ podkreślił, że od 1.1.2018 r. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów (w części przekraczającej przychód uzyskany przez podatnika ze zbycia praw i wartości, o których mowa w art. 22b ust. 1 pkt 4–7 PDOFizU) wydatki i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z tych praw i wartości, jeżeli:
1) zostały one uprzednio nabyte lub wytworzone przez podatnika lub spółkę niebędącą osoba prawną, w której jest wspólnikiem, 2) nastąpiło ich zbycie.

Skarżąca wytworzyła znaki towarowe, które korzystają z ochrony przewidzianej na podstawie ustawy z 30.6.2000 r. – Prawo własności przemysłowej, a następnie zbyła te znaki w formie aportu do spółki kapitałowej. W ocenie organu interpretacyjnego spełnione zostały więc przesłanki do zastosowania ograniczenia możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów ponoszonych wydatków na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 64 PDOFizU. Organ stwierdził, że gdy wysokość ponoszonych przez spółkę komandytową, w której strona jest wspólnikiem wydatków z tytułu zawartej umowy licencyjnej na korzystanie ze znaków towarowych, przekracza wysokość przychodu osiągniętego przez nią w wyniku wniesienia aportu do spółki kapitałowej, to ta część wydatków nie może być zaliczana od 1.1.2018 r. do kosztów uzyskania przychodów. Przy stosowaniu ograniczenia dotyczącego możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ponoszonych wydatków należy również uwzględnić ewentualne kwoty, które zaliczone były do kosztów uzyskania przychodów przed 1.1.2018 r. DKIS wyjaśnił, że w pozostałej części ponoszone wydatki przez spółkę komandytową, w której strona jest wspólnikiem z tytułu zawarcia umowy licencyjnej na korzystanie ze znaków towarowych, stanowią koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 PDOFizU zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, z uwzględnieniem art. 8 ust. 2 ww. ustawy. W skardze do WSA w Warszawie skarżąca zaskarżyła interpretację w całości (...). Skarżąca zarzuciła:
1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i 2 u ustawy z 29.8.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: OrdPU) (...) 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 64 w zw. z art. 22 ust. 1 PDOFizU (...).