Usługi inżynierów

A A A

Wyrok ETS z 7.10.2010 r. w sprawie C 222/09 Kronospan Mielec sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Rzeszowie

 

W przedmiotowej sprawie ETS uznał, że:

 

świadczenie usług, takich jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, polegających na wykonywaniu prac badawczo rozwojowych w dziedzinie ochrony środowiska i techniki przez inżynierów mających przedsiębiorstwo w jednym z państw członkowskich na zlecenie i na rzecz usługobiorcy z siedzibą w innym państwie członkowskim, powinno być kwalifikowane jako „usługi inżynierów” w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. e) VI Dyrektywy.

 

Spółka Kronospan z siedzibą w Polsce świadczyła na rzecz klienta z siedzibą na Cyprze usługi w zakresie badań i analiz technicznych oraz wykonywała prace badawczo rozwojowe w dziedzinie nauk przyrodniczych i technicznych. Usługi polegały na wykonywaniu prac obejmujących badania i pomiary emisji, w tym prowadzenie badań związanych z emisją dwutlenku węgla (CO2) i handlem prawami do emisji CO2, sporządzanie oraz nadzór nad dokumentacją dotyczącą tych prac, jak też analizowanie źródeł potencjalnych zanieczyszczeń związanych z wytwarzaniem produktów składających się głównie z drewna. Prace były wykonywane w celu zdobycia nowych doświadczeń i wiedzy technologicznej pozwalającej na wyprodukowanie nowych materiałów, wyrobów i urządzeń, a także zastosowanie nowych procesów technologicznych w procesie produkcji.

 

Spółka Kronospan zwróciła się do US w Rzeszowie z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów podatkowych w celu ustalenia, w jakim zakresie powyższe usługi uznać należy za świadczone w Polsce, a nie w państwie siedziby usługobiorcy, czyli w Republice Cypryjskiej.

 

Zdaniem Kronospanu usługi te powinny być w całości traktowane jako usługi inżynierów, w związku z czym miejscem ich świadczenia powinno być, zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. e) VI Dyrektywy, miejsce siedziby przedsiębiorstwa usługobiorcy, czyli Cypr.

 

Postanowieniem z 9.3.2007 r. organ podatkowy w Rzeszowie orzekł, że czynności wykonywane przez Krosnospan stanowią działalność naukową i że w związku z tym, na podstawie art. 9 ust. 2 lit. c) VI Dyrektywy, miejsce ich świadczenia znajduje się na terytorium Polski.

 

Zażalenie złożone przez Kronospan na powyższe orzeczenie zostało oddalone przez Dyrektora IS w Rzeszowie. W konsekwencji Spółka wniosła skargę do WSA w Rzeszowie. Skarga została przez sąd oddalona. W opinii sądu sporne usługi stanowiły działalność naukową, a nie usługi świadczone przez inżynierów.

 

Naczelny Sąd Administracyjny, do którego wniesiono sprawę, powziął wątpliwości co do prawidłowej interpretacji analizowanych przepisów. Wobec powyższego zawiesił postępowanie i zwrócił się do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym, czy świadczenie usług polegających na wykonywaniu prac badawczo rozwojowych w dziedzinie ochrony środowiska i techniki przez inżynierów mających przedsiębiorstwo w jednym z państw członkowskich na zlecenie i na rzecz usługobiorcy z siedzibą w innym państwie członkowskim winno być kwalifikowane jako „usługi inżynierów”, czy jako „działalność naukowa”.

 

Rozpatrując sprawę, ETS podkreślił, że wykonywanie zawodu inżyniera obejmuje świadczenie usług, które charakteryzują się tym, iż nie polegają tylko na stosowaniu istniejącej wiedzy i istniejących metod do konkretnych problemów, lecz również na nabywaniu nowej wiedzy i opracowywaniu nowych metod w celu rozwiązania tych samych lub nowych problemów. Nie można zatem wykluczyć, że działalność badawczo rozwojowa obejmuje usługi, które zasadniczo i zwykle mogą być świadczone przez inżynierów.

 

Usługi naukowe charakteryzują się tym, iż są przeznaczone dla wielu odbiorców, a mianowicie dla ogółu osób uczestniczących, w różnorakim charakterze, w działalności kulturalnej, artystycznej, sportowej, naukowej, dydaktycznej lub rozrywkowej. Usługi Kronospanu nie były świadczone dla wielu odbiorców, lecz na rzecz jednego usługobiorcy cypryjskiego, który zlecił prace badawczo rozwojowe będące przedmiotem sprawy.

 

Okoliczność, że jedyny usługobiorca następnie sprzedał osobom trzecim lub spółkom należącym do tej samej grupy co on wyniki zamówionych prac, jest w tym zakresie bez znaczenia. Rozpowszechnianie przez usługobiorcę, w ramach wykonywania przez niego działalności gospodarczej, powyższych wyników prac wśród szerszego kręgu odbiorców nie pozwala bowiem na przyjęcie, że usługi te świadczone były na rzecz osoby innej niż tenże usługobiorca.

 

Wynika stąd, że usługi będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym muszą być uznane za należące do zakresu art. 9 ust. 2 lit. e) VI Dyrektywy (usługi inżynierów). Powyższego wniosku nie podważa argument, że usługobiorca nie wlicza bezpośrednio kosztów tych usług do ceny oferowanych przez siebie towarów i usług.

 

Po pierwsze bowiem, zakres zastosowania art. 9 ust. 2 VI Dyrektywy nie jest ograniczony do świadczenia pomiędzy podatnikami usług, których koszt jest wliczany do ceny towarów.

 

Po drugie, VI Dyrektywa nie zawiera żadnej wskazówki pozwalającej na wnioskowanie, że fakt włączenia przez usługobiorcę kosztu nabytych usług w cenę oferowanych przez siebie towarów lub usług nie w sposób bezpośredni, lecz pośrednio, ma znaczenie do celów określenia, czy dana usługa objęta jest zakresem art. 9 ust. 1 czy art. 9 ust. 2 VI Dyrektywy.

 

Wobec powyższego sporne usługi uznać należy za usługi inżynierów.

 

Opracowanie: Agnieszka Ferek, Lovells H. Seisler sp.k.

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Usługi inżynierów
Agnieszka Ferek
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny